Nornik północny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nornik północny[1]
Microtus oeconomus[2]
(Pallas, 1776)
Nornik północny[1]
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina chomikowate[1]
Podrodzina karczowniki[1]
Rodzaj nornik[1]
Podrodzaj Alexandromys[1]
Gatunek nornik północny[1]
Synonimy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Nornik północny[1] (Microtus oeconomus) – gatunek gryzonia z podrodziny karczowników w rodzinie chomikowatych.

Opis[edytuj]

Nornik północny jest niewielkim gryzoniem o szarobrunatnym futrze (na brzuchu - stalowoszarym). Posiada ciało długości 9 - 16 cm., do tego dochodzi dość krótki, 2,5 - 7 cm. ogon. Masa ciała zwykle nie przekracza 50 g.

Występowanie[edytuj]

Gryzonie te zamieszkują północną Europę i Azję oraz północno-zachodnią Amerykę Północną[4][3]. W Polsce spotyka się go w północnej, środkowej i częściowo południowej części kraju, z wyjątkiem terenów górskich. Norniki północne preferują siedliska wilgotne i podmokłe, spotyka się je na torfowiskach, w dolinach rzecznych, nad brzegami jezior, strumieni i na wybrzeżu morza. Środowiskiem szczególnie preferowanym są turzycowiska o budowie kępowej, w których gatunek ten może żyć nawet na terenach częściowo zalewanych. W kępach turzyc zakłada gniazda.

Tryb życia[edytuj]

Norniki żyją w norach (zwykle własnej budowy) lub w naziemnych gniazdach z liści i traw. Dobrze pływają i nurkują.

Norniki są roślinożerne, zjadają zielone części roślin, żywią się także młodymi pędami krzewów, bulwami i korzeniami.

Zwierzęta te aktywne są przez całą dobę.

Rozmnażanie[edytuj]

W ciepłej porze roku (kwiecień - październik) samica 3 lub 4-krotnie rodzi po ok. 4-7 młodych, które szybko rosną i się usamodzielniają.

Żyją zwykle do 2 lat.

Przypisy

  1. a b c d e f g Systematyka i nazwy polskie za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 235-239. ISBN 978-83-88147-15-9.
  2. a b Microtus oeconomus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  3. a b Microtus oeconomus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Microtus (Alexandromys) oeconomus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 9 listopada 2009]