Nottingham Forest F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nottingham Forest FC
Nottingham Forest FC
Przydomek The Reds, Forest, Tricky Trees
Barwy czerwono-białe
Data założenia 1865
Liga The Championship
Adres NFFC
The City Ground,
Nottingham,
NG2 5FJ
Stadion City Ground
Nottingham
Właściciel Evangelos Marinakis
Prezes Nicholas Randall QC
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Nottingham Forest Football Clubangielski klub piłkarski z siedzibą w City Ground, na oficjalnej granicy miasta Nottingham, położonej na południowym brzegu rzeki Trent. Siedzibę klubu Forest i jego odwiecznych rywali Notts County F.C. dzieli jedynie rzeka. Są to najbliżej siebie położone kluby piłkarskie w Anglii. Nazwę klubu Nottingham Forest zawdzięcza Forest Recreation Ground, publicznemu miejscu w mieście, w którym został założony, a nie od lasu Sherwood.

Nottingham Forest to mistrz Anglii z 1978 roku i dwukrotny zdobywca Klubowego Pucharu Europy z 1979 i 1980 roku. Sukcesy te odniósł w okresie, kiedy menedżerem był Brian Clough, który pracował z drużyną 18 lat (1975–1993). W sezonie 2014/2015 zespół występuje w drugoligowych rozgrywkach angielskiej Football League Championship. Ich spadek z League Championship w maju 2005 roku uczynił z nich pierwszego zdobywcę europejskiego pucharu, grającego w trzeciej lidze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nottingham Forest został założony w 1865 roku jako Nottingham Forest Football and Bandy Club[1]. Forest zdobył pierwsze poważne trofeum, kiedy wygrał Puchar Anglii w 1898 roku, pokonując Derby County 3:1[2]. Jednak przez większość pierwszej połowy XX wieku zespół spędził w drugiej lidze i musiał dokonać reelekcji w 1914 roku. W 1919 roku Pierwsza Liga Piłkarska miała zostać rozszerzona z dwudziestu klubów do dwudziestu dwóch drużyn. Forest był jednym z ośmiu klubów prowadzących kampanię i otrzymał trzy głosy; Arsenal i Chelsea zdobyły dodatkowe miejsca[3]. W 1949 roku klub spadł do trzeciej ligi, ale dwa lata później szybko awansował jako mistrzowie, strzelając w sezonie 1950-51 aż 110 bramek. Krótki okres chwały nastąpił pod koniec lat pięćdziesiątych, kiedy klub rozgrywał mecze w pierwszej lidze w 1957 roku i po raz drugi w 1959 roku, gdy wówczas wygrał Puchar Anglii. Do tego czasu Forest zastąpił Notts County, jako największy klub w mieście Nottingham. Jednak po bardzo udanym okresie dla klubu, Forest spadł z pierwszej ligi w 1972 roku.

Nottingham Forest awansował do czółwóki po zakończeniu sezonu 1976-77 i ukończeniu zmagań ligowych na trzecim miejscu. Klub stał się jednym z nielicznych zespołów, który wygrał mistrzostwo rok po awansie z 2. ligi (sezon 1977-78). W latach 1978-79 Forest udało się odnieść zwycięstwo w Pucharze Europy, gdzie w finale pokonali Malmö 1:0 w Monachium, a w latach 1979-80, ponownie triumfowali w tych rozgrywkach pokonując Hamburg 1:0 w Madrycie, na stadionie Santiago Bernabéu, dzięki znakomitemu występowi bramkarza Petera Shiltona. Wygrali również Superpuchar Europy i dwa Puchary Ligi. Klub osiągnął półfinały Pucharu UEFA w latach 1983-84, gdzie został pokonany przez Anderlecht w kontrowersyjnych okolicznościach. Ponad dziesięć lat później okazało się, że w drugiej kolejce klub belgijski rzekomo przekupił sędziego, ale arbiter zmarł w wypadku samochodowym i dlatego nie był w stanie tego uwzględnić. Sprawa została zatem oddalona, ​​a Anderlecht uniewinniono ze wszystkich zarzutów[4].

Kolejne większe sukcesy święcone przez Nottingham Forest pojawiły się w 1989 roku, kiedy klub wygrał Puchar Ligi i Full Members Cup. Ukończyli również sezon na trzecim miejscu w lidze w 1989 roku, a rok później zajęli to samo miejsce. Zespół Clougha triumfował w Pucharze Ligi w 1990 roku, pokonując wówczas Oldham Athletic 1:0, a zwycięską bramkę strzelił Nigel Jemson. Szansa na większy sukces pojawiła się w 1991 roku, kiedy Forest osiągnął jedyny finał Pucharu Anglii pod wodzą Briana Clougha, gdzie w finale przegrali z Tottenhamem 1:2. Latem 1991 roku Brian Clough dokonał rekordowego transferu, podpisując umowę z najlepszym strzelcem ligowym w tamtym okresie, napastnikiem Millwall, Teddym Sheringhamem, za łączną kwotę 2,1 miliona funtów.

Forest pokonał Southampton 3:2 w finale Pucharu Full Cup w 1992 roku, ale potem przegrał z Manchesterem United w Pucharze Ligi.

Frank Clark wrócił do klubu w maju 1993 roku, aby objąć stanowisko menedżera, zastępując Briana Clougha. W swojej karierze kierowniczej poprzednio uzyskał awans z czwartej ligi wraz z Leytonem Orient w 1989 roku. Forest zakończył sezon na trzecim miejscu i zakwalifikował się do Pucharu UEFA - po raz pierwszy od czasów Heysela. W sezonie 1996/1997 Clark opuścił drużynę, po tym jak znalazła się w strefie spadkowej.

34-letni kapitan Stuart Pearce został tymczasowo zatrudniony jako menadżer piłkarski tuż przed świętami Bożego Narodzenia w 1996 roku i pod jego wodzą klub zanotował krótkotrwałą poprawę. Jednak w marcu 1997 roku Dave Bassett zastąpił go na stałe. Nottingham Forest nie zdołał uniknąć spadku. Bassett został zwolniony w styczniu 1999 roku, a zastąpił go Ron Atkinson.

W grudniu 2001 roku, odnotowano, że klub traci ponad 100 000 funtów tygodniowo, a ich perspektywy finansowe pogorszyły się z powodu upadku ITV Digital, którzy zakończyli umowę z klubem. Pomimo trudności Forest zakończył sezon 2002-03 na szóstym miejscu i zakwalifikował się do play-offów, gdzie przegrali z Sheffield United w półfinale. W wyniku utraty kilku kluczowych graczy, podczas kolejnego sezonu, doprowadziły do ​​zwolnienia Harta w lutym 2004 roku, podczas gdy klub był narażony na spadek. Oe Kinnear został następnie mianowany na trenera i poprowadził klub do 14-tego miejsca w lidze. W sezonie 2004-2005 Forest ponownie znalazł się w strefie spadkowej, co doprowadziło do rezygnacji ze stanowiska przez Kinneara w grudniu 2004 roku. Mick Harford przejął tymczasowy zarząd w okresie Bożego Narodzenia, zanim Gary Megson został wyznaczony na nowego szkoleniowca. Megson nie zdołał uniknąć spadku, ponieważ klub zakończył sezon na 23. miejscu, stając się pierwszym zwycięzcą Pucharu Europy, który będzie grał na trzecim poziomie rozgrywkowym. W sezonie 2007/2008 pod wodzą Colina Calderwooda klub ponownie wrócił do Championship.

W lipcu 2012 roku rodzina Al-Hasawi, z Kuwejtu, kupiła klub i stała się nowym właścicielem. Nowi właściciele powiedzieli prasie, że mają długoterminową wizję klubu opierając się na planie 3-5 letnim, a po rozmowie z kilkoma potencjalnymi nowymi menedżerami, mianował Seana O'Driscoll (poprzednio dyrektora Doncaster Rovers i Crawley Town), jako trenera pierwszej drużyny. Do 15 grudnia 2012 roku, Forest będąc na dziewiątym miejscu z 33 punktami, był zaledwie o trzy punkty poza pozycjami gwarantującymi grę w play-offach. Plan rodziny Al-Hasawi stał się impulsem do zagrania w barażach o Premier League. Tego samego weekendu klub ogłosił, że Omar Al-Hasawi zrezygnował ze względów osobistych, a Fawaz Al-Hasawi został większościowym udziałowcem z 75% udziałami w klubie, wraz z bratem Abdulazizem Al-Hasawiem posiadającym 20% udział i jego kuzyn Omar Al-Hasawi, posiadający 5% udziałów. W Boxing Day 2012 roku Sean O'Driscoll został zwolniony po zwycięstwie 4:2 nad Leeds United, a właściciele poinformowali o zamiarze zmiany, wraz z rozpoczęciem styczniowego okna transferowego, mając nadzieję na powołanie menedżera z doświadczeniem Premiership. Na to stanowisko powołano Alexa McLeisha. Ruch został skrytykowany przez niektórych członków zespołu Nottingham Forest. W dniu 5 lutego 2013 roku umowa z Alexem McLeishem została rozwiązana, zaledwie po upływie 40 dni. Dwa dni później trenerem został Billy Davies. W marcu 2014 roku klub zakończył współpracę z Daviesem, po porażce 5:0 z Derby. W ostatnim dniu sezonu 2016-2017 klub uniknął spadku, odnosząc zwycięstwo 3:0 przeciwko Ipswich, a z ligą pożegnała się drużyna Blackburn Rovers[5].

W dniu 18 maja 2017 roku potwierdzono, że Evangelos Marinakis został nowym właścicielem Nottingham Forest[6], co doprowadziło do zakończenia rządów rodziny Al-Hasawi jako właścicieli klubu.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Anglii: 1979
  • Puchar Europy: 1979, 1980
  • Puchar Anglii: 1898, 1959
  • Puchar Ligi Angielskiej: 1978, 1979, 1989, 1990
  • Superpuchar Europy: 1979

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 3 lipca 2017[7]

Nr Poz. Piłkarz
2 OB Stany Zjednoczone Eric Lichaj
4 OB Anglia Michael Mancienne
5 OB Anglia Matt Mills
6 OB Senegal Armand Traoré
7 NA Anglia Matty Fryatt
8 PO Anglia Chris Cohen (kapitan)
9 NA Demokratyczna Republika Konga Britt Assombalonga
11 PO Anglia Ben Osborn
13 OB Szkocja Danny Fox
16 NA Anglia Zach Clough
18 PO Gambia Mustapha Carayol
19 NA Irlandia Północna Jamie Ward
20 PO Portugalia Licá
24 PO Walia David Vaughan
Nr Poz. Piłkarz
25 OB Anglia Jack Hobbs
26 BR Bułgaria Dimitar Evtimov
27 OB Polska Damien Perquis
28 OB Finlandia Thomas Lam
30 BR Irlandia Stephen Henderson
37 PO Anglia Jorge Grant
38 BR Serbia Vladimir Stojković
39 NA Grecja Apostolos Welios
41 PO Anglia Matty Cash
42 OB Anglia Joe Worrall
43 BR Anglia Jordan Smith
45 NA Anglia Ben Brereton
NA Szkocja Jason Cummings
NA Stany Zjednoczone Gboly Ariyibi

Najlepszy gracz roku w klubie[edytuj | edytuj kod]

Rok Zwycięzca
1977  Anglia Tony Woodcock[8]
1978  Szkocja Kenny Burns[8]
1979  Anglia Garry Birtles[8]
1980  Anglia Larry Lloyd[8]
1981  Szkocja Kenny Burns[9]
1982  Anglia Peter Shilton[9]
1983  Anglia Steve Hodge[9]
1984  Anglia Chris Fairclough[9]
1985  Szkocja Jim McInally[9]
1986  Anglia Nigel Clough[9]
1987  Anglia Des Walker[9]
1988  Anglia Nigel Clough[9]
1989  Anglia Stuart Pearce[9]
1990  Anglia Des Walker[10]
1991  Anglia Stuart Pearce[10]
1992  Anglia Des Walker[10]
1993  Anglia Steve Sutton[10]
1994  Walia David Phillips[10]
1995  Anglia Steve Stone[10]
1996  Anglia Stuart Pearce[10]
1997  Anglia Colin Cooper[10]
 
Rok Zwycięzca
1998  Holandia Pierre van Hooijdonk[10]
1999  Anglia Alan Rogers[10]
2000  Anglia Dave Beasant[11]
2001  Anglia Chris Bart-Williams[11]
2002  Szkocja Gareth Williams
2003  Jamajka David Johnson
2004  Irlandia Andy Reid
2005  Anglia Paul Gerrard
2006  Anglia Ian Breckin
2007  Anglia Grant Holt
2008  Anglia Julian Bennett
2009  Anglia Chris Cohen
2010  Irlandia Północna Lee Camp
2011  Anglia Luke Chambers
2012  Jamajka Garath McCleary
2013  Anglia Chris Cohen
2014  Irlandia Andy Reid
2015  Anglia Michail Antonio
2016  Holandia Dorus de Vries
2017  Stany Zjednoczone Eric Lichaj

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Legenda do wszystkich tabel:

  • el lub Q – runda eliminacyjna, 1/32, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, gr – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, f – finał, 1r, 2r, 3r – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie
Sezon Rozgrywki Runda Klub Dom Wyjazd Ogólnie
1961/62 Puchar Miast Targowych 1R Państwo Hiszpańskie Valencia CF 1–5 0–2 1–7
1967/68 Puchar Miast Targowych 1R Niemcy Eintracht Frankfurt 4–0 1–0 5–0
2R Szwajcaria FC Zürich 2–1 0–1 2–2
1978/79 Puchar Europy 1R Anglia Liverpool 2–0 0–0 2–0
1/8 Grecja AEK Ateny 5–1 2–1 7–2
1/4 Szwajcaria Grasshopper Club Zürich 4–1 1–1 5–2
1/2 Niemcy 1. FC Köln 3–3 1–0 4–3
F Szwecja Malmö FF 1–0 (N)
1979 Superpuchar Europy F Hiszpania FC Barcelona 1–0 1–1 2–1
1979/80 Puchar Europy 1R Szwecja Östers IF 2–0 1–1 3–1
1/8 Rumunia w epoce komunizmu Argeș Pitești 2–0 2–1 4–1
1/4 Niemiecka Republika Demokratyczna BFC Dynamo Berlin 0–1 3–1 3–2
1/2 Holandia Ajax 2–0 0–1 2–1
F Niemcy Hamburger SV 1–0 (N)
1980 Superpuchar Europy F Hiszpania Valencia CF 2–1 0–1 2–2
1980/81 Puchar Europy 1R Ludowa Republika Bułgarii CSKA Sofia 0–1 0–1 0–2
1983/84 Puchar UEFA 1R Niemiecka Republika Demokratyczna FC Vorwärts Frankfurt 2–0 1–0 3–0
2R Holandia PSV Eindhoven 1–0 2–1 3–1
1/8 Szkocja Celtic 0–0 2–1 2–1
1/4 Austria Sturm Graz 1–0 1–1 2–1, Dogr.
1/2 Belgia RSC Anderlecht 2–0 0–3 2–3
1984/85 Puchar UEFA 1R Belgia Club Brugge 0–0 0–1 0–1
1995/96 Puchar UEFA 1R Szwecja Malmö FF 1–0 1–2 2–2
2R Francja AJ Auxerre 0–0 1–0 1–0
1/8 Francja Olympique Lyon 1–0 0–0 1–0
1/4 Niemcy Bayern Monachium 1–5 1–2 2–7

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "History of Nottingham Forest" nottinghamforest.co.uk
  2. "FA Cup Final 1898" fa-cupfinals.co.uk
  3. The Joy of Six: Classic Arsenal v Tottenham matches. Guardian Media Group, 30 październik 2009. [dostęp 5 marzec 2016].
  4. Forest sues Anderlecht over '84 bribery scandal. 24 grudnia 1997. [dostęp 10 kwietnia 2010].
  5. Nottingham Forest 3–0 Ipswich Town. 7 maj 2017. [dostęp 7 maj 2017].
  6. Evangelos Marinakis completes Nottingham Forest takeover and denies match-fixing allegations.
  7. Player Profiles (ang.). Nottingham Forest FC. [Dostęp: 1 kwietnia 2014]
  8. a b c d Players of the Season 1970's. Nottingham Forest F.C.. [dostęp 7 wrzesień 2012].
  9. a b c d e f g h i Players of the Season 1980's. Nottingham Forest F.C..
  10. a b c d e f g h i j Players of the Season 1990's. Nottingham Forest F.C.. [dostęp 7 września 2012].
  11. a b Players of the Season 2000's. Nottingham Forest F.C.. [dostęp 7 września 2012].

Strony klubowe[edytuj | edytuj kod]