Nowa fala (muzyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nowa fala
Pochodzenie punk rock
Czas i miejsce powstania druga połowa lat 70. XX w. / wczesne lata 80.
 Wielka Brytania
 Stany Zjednoczone
Instrumenty syntezatory, gitary, keyboard, automat perkusyjny, sampler, śpiew, sekwencer
Największa popularność lata 80. XX w.
Gatunki pokrewne post-punk
synth pop
Podgatunki
cold wave, dark wave, new romantic
Style regionalne
Neue Deutsche Welle, Two Tone, novi val

Nowa fala (ang. new wave) – gatunek muzyczny wywodzący się z punk rocka[1][2], a później nazwa całej grupy stylów popularnych w latach osiemdziesiątych.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Nurt ten charakteryzowało bardziej wyrafinowane i bogatsze brzmienie w stosunku do muzyki punkrockowej[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Termin został wymyślony przez szefa wytwórni Sire Records jako określenie na muzykę wydawanych przez nią zespołów punk rockowych (głównie skupionych wokół klubu CBGB’s) – w tym pionierów punk rocka, takich jak Talking Heads czy Television. Następnie nową falą zaczęto nazywać wszystkich wykonawców punkowych i zainspirowanych tą muzyką, którzy wychodzili poza ramy prostego punk rocka w stylu Ramones. Był to więc w istocie synonim terminu post-punk. Później używano tych dwóch etykietek do dokonywania podziału w obrębie tej samej grupy artystów: nową falą określano twórczość bardziej popową, post punkiem zaś – bardziej eksperymentalną[1].

Z czasem termin nowa fala zaczął być używany w odniesieniu do bardziej komercyjnych form, zwykle charakteryzujących się łagodnym brzmieniem opartym na wykorzystaniu elektronicznych instrumentów klawiszowych i perkusyjnych oraz czystym technicznie śpiewem (często z użyciem wielogłosowych harmonii) – w tym do takich gatunków, jak synth pop i new romantic.

Przedstawiciele[edytuj | edytuj kod]

Do przedstawicieli nowej fali należą m.in.: Joy Division, Killing Joke, Kim Wilde, Buggles, INXS, The Cure, Elvis Costello, Nick Lowe, Devo, Talking Heads, Blondie, The B-52’s, The Police, The Jam, XTC, The dB’s, The Pretenders, The Stranglers, Man Go Fish, Cheap Trick, Orchestral Manoeuvres in the Dark, The Cars, Split Enz, Duran Duran, Depeche Mode, Spandau Ballet, ABC, Gary Numan, Talk Talk, Ultravox, Classix Nouveaux, The Boomtown Rats, U2, Dead or Alive, Oingo Boingo.

W Polsce: Republika, Kryzys, Brygada Kryzys[3], ERSATZ, Aya RL, Tilt, Wielkanoc, Madame, Socrealizm, Siekiera, 1984, Klaus Mitffoch, Lech Janerka, Variété, Kult, Maanam[3], Rezerwat, Bikini, Made in Poland, Obywatel G.C., Novelty Poland, Brak, Kontrola W., DHM czy nawet wczesny Lady Pank[3].

Style nowej fali[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Explore: New Wave, AllMusic [dostęp 2010-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2010-10-17] (ang.).
  2. a b Bogdan Prejs, Subkultury młodzieżowe: bunt nie przemija, Kos, 2005, s. 67, ISBN 83-89375-81-8.
  3. a b c Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński, Encyklopedia polskiego rocka, In Rock, 1996, s. 18, ISBN 83-86365-08-0.
  4. Synth pop (ang.). AllMusic. [dostęp 2015-01-07].