Nowa figuracja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nowa figuracja (neofiguracja) – kierunek w sztuce po II wojnie światowej, zwany również ekspresyjnym figuratywizmem. Zapowiedzią była wystawa w Nowym Jorku w 1959 roku, natomiast jako osobny nurt istniał od 1965. Głównym tematem twórców był człowiek, świat jego przeżyć i emocji, dramat istnienia. Cechy nowej figuracji to: symboliczność, ekspresyjność, subiektywizm, stosowanie aluzji, posługiwanie się deformacjami, atmosfera niepokoju, lęku, pesymizm.

Główni przedstawiciele światowi:

Czołowi polscy przedstawiciele kierunku:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hałasa G., 2017: Janusz Przybylski (1937–1998). Twórczość i dzieła artysty w Muzeum Narodowym w Poznaniu [1]
  2. Marek Sapetto. culture.pl. [dostęp 29 sierpnia 2019].