Nowowołyńsk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nowowołyńsk
Нововолинськ
Ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Ukraina

Obwód

 wołyński

Rejon

iwanicki

Burmistrz

Karpus Borys Serhijowycz

Powierzchnia

17 km²

Populacja (2018)
• liczba ludności


52 188[1]

Nr kierunkowy

+380 (0)3344

Kod pocztowy

45400

Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa konturowa obwodu wołyńskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Nowowołyńsk”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Nowowołyńsk”
Ziemia50°44′N 24°10′E/50,733333 24,166667
Strona internetowa
Portal Ukraina

Nowowołyńsk (ukr. Нововолинськ) – miasto położone w zachodniej części Ukrainy, w rejonie iwanickim obwodu wołyńskiego. Leży przy drodze P15. Ośrodek wydobycia węgla kamiennego w Lwowsko-Wołyńskim Zagłębiu Węglowym. Zostało założone w 1951, prawa miejskie uzyskało w 1957 r.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obecne miasto powstało na obszarze czterech wsi: Niskienicze, Drohiniczki, Budziatycze i Rusowicze należących do rejonu iwanickiego. Pierwsze pisemne wzmianki o tych wsiach jako majątku rodowym wojewody kijowskiego Adama Kisiela pochodzą z XV wieku.

W przeszłości teren obecnego miasta należał do Rusi Kijowskiej, Rusi Halicko-Wołyńskiej, potem powiatu włodzimierskiego w składzie województwa wołyńskiego I Rzeczypospolitej, następnie guberni wołyńskiej Rosji i województwa wołyńskiego II Rzeczypospolitej. W 1939 włączony do Ukraińskiej SRR w składzie ZSRR.

W 1912 r. rosyjski badacz M.M. Tetjajew wysunął tezę o istnieniu pokładów węgla kamiennego na Wyżynie Wołyńsko-Podolskiej. W 1938 śląski koncern przemysłowy „Wspólnota interesów górniczo-hutniczych” otworzył we Lwowie oddział geologiczny pod kierownictwem Jana Samsonowicza. Do wybuchu wojny dokończono 8 z 11 wierceń. Dokumentacja poszukiwań zachowała się w instytucie geologicznym Uniwersytetu Lwowskiego. W 1940 r., po włączeniu wschodnich terenów Polski do ZSRR, utworzono przedsiębiorstwo poszukiwawcze „Lwiwwuglerozwidka”, ale prace poszukiwawcze przerwano w 1941. Poszukiwania węgla ponowiło przedsiębiorstwo „Wołyńwuglerozwidka” w latach 1946–1947 w okolicach Włodzimierza Wołyńskiego, ale bez oczekiwanych rezultatów. W październiku 1948 przeprowadzono prace poszukiwawcze w okolicach wioski Bużanka (na północ od obecnego miasta) zakończone sukcesem. W tym miejscu powstała kopalnia nr 1, która 23 czerwca 1954 zaczęła eksploatację złoża. W 2010 roku powstał nowy szyb kopalni oddalony o zaledwie 0,5 km od granicy z Polską na rzece Bug.

W marcu 1950 powstał pierwszy drewniany budynek przeznaczony dla górników. 10 kwietnia 1951 powstałemu osiedlu górniczemu nadano nazwę Nowowołyńsk. W kwietniu 1957 nadano osadzie prawa miejskie (w składzie rejonu Iwanicze), a 25 września 1958 podniesiono miasto do rangi powiatu (bezpośrednie podporządkowanie obwodowi).

W 1989 r. Nowowołyńsk liczył 55 171 mieszkańców[2].

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

W mieście rozwinął się przemysł maszynowy, lekki, spożywczy[3].

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.16.
  2. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу.
  3. Nowowołyńsk, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2021-08-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]