Nrawota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nrawota
ilustracja
Data urodzenia

pocz. IX wieku

Data śmierci

ok. 833

Wspomnienie

28 marca

Szczególne miejsca kultu

Bułgaria, Kościół prawosławny

Święty Nrawota (bułg.: Свети Енравота) – najstarszy syn chana bułgarskiego Omurtaga i pierwszy znany z imienia kanonizowany męczennik bułgarski.

Nrawota, którego imię dotarło do nas w wersji greckiej (΄Ηνραβοτᾶς – Enrabotās) dzięki relacji biskupa Ochrydy Teofilakta, nosił również słowiańskie imię Woin, ew. Zwoin (Воин – wojownik) lub Bojan (Боян). Urodzony na początku IX wieku, był starszym bratem Małamira, który objął tron bułgarski po śmierci ojca w 831 roku. Z faktu, że Nrawota nie objął władzy po ojcu wnioskuje się, że jego życzliwość w stosunku do chrześcijaństwa była znana na dworze w Plisce jeszcze przed jego nawróceniem i wywołała sprzeciw silnego za panowania Omurtaga stronnictwa antychrześcijańskiego lub samego chana[1].

Po śmierci ojca w 831 roku Nrawota nawiązał kontakt z greckim więźniem Kinamonem, uprowadzonym z Adrianopola w 813 roku przez jego dziada Kruma. Wyprosił u brata uwolnienie wygłodniałego i osłabionego warunkami więziennymi jeńca. Pod wpływem rozmów z Kinamonem Nrawota nawrócił się i przyjął chrzest[2].

Dowiedziawszy się o chrzcie swego brata Małamir zażądał od niego wyrzeczenia się wiary chrześcijańskiej, jednak bez rezultatu. Nrawota umarł śmiercią męczeńską, ścięty mieczem na rozkaz Małamira około 833 roku. Teofilakt z Ochrydy, XI-wieczny kronikarz grecki, zostawił opis jego męczeństwa[3]:

Kiedy Nrawota został doprowadzony na miejsce, gdzie miał być zabity, napełniony duchem proroczym powiedział do obecnych: „Ta wiara za którą teraz umieram rozprzestrzeni się i umocni w całej Bułgarii, chociaż wy myślicie że ją zniszczycie wraz z moją śmiercią. Cokolwiek się wydarzy, Znak Chrystusa będzie wywyższony, wszędzie będą wznoszone kościoły Boże a czyści kapłani będą służyć świętemu Bogu i będą składać <<ofiary chwały i przebłagania>> dającej życie Trójcy. Idole, ich kapłani i bezbożne świątynie rozpadną się i obrócą się w nicość, tak jakby nigdy nie istniały. A i ty sam (zwracając się do Małamira), za niewiele lat utracisz swą grzeszną duszę, nie otrzymawszy w zamian żadnej nagrody za swą surowość”. To powiedziawszy Chrystusowy wojownik skłonił głowę przed katem i od miecza przyjął niosącą życie śmierć, oddając czystą duszę w ręce Boga[3].

W Kościele prawosławnym wspomnienie Nrawoty obchodzi się 28 marca.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ch. Hannick: Nowe chrześcijaństwo w świecie bizantyńskim. W: Historia chrześcijaństwa. T. 4. s. 741. D. M. Lang: Bułgarzy. s. 57.
  2. Steven Runciman: A history of the First Bulgarian Empire. s. 89.
  3. a b W. Złatarski: Istorija na byłgarskata dyrżawa prez srednite wekowe. Tom I. Istorija na Pyrwoto byłgarsko carstwo. Wyd. 2. s. 426. (bułg.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]