Nu metal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nu metal
Pochodzenie metal alternatywny, rap-metal, funk metal, industrial metal, groove metal, hardcore punk, grunge
Instrumenty gitara elektryczna, gitara basowa, perkusja, gramofon, sampler
Największa popularność lata 90. XX w.

Nu metal (znany również jako nu-metal i aggro-metal) – odmiana alternatywnego metalu, która łączy w sobie elementy heavy metalu z elementami innych gatunków muzycznych takich jak hip-hop, rock alternatywny, funk i grunge[1]. W nu metalu rzadko występują solówki gitarowe; gatunek jest mocno synkopowany. Wielu nu metalowych gitarzystów używa nisko strojonych siedmiostrunowych gitar. W składach zespołów czasem występują DJ-e, wzbogacający warstwę instrumentalną o sample, scratche i elektroniczne tło. Style wokalne w nu metalu to śpiew, rapowanie, growl i scream.

Nu Metal stał się popularny w latach 90. dzięki zespołom i artystom takim jak Korn, Limp Bizkit i Kid Rock – wszyscy wydający multiplatynowe i diamentowe albumy. Popularność nu metalu trwała w pierwszych latach XXI wieku, za sprawą między innymi Papa Roach, Staind i P.O.D. i doszła do szczytu dzięki świetnie sprzedającemu się albumowi Linkin ParkHybrid Theory. Jednak w połowie pierwszej dekady tego wieku, przesycenie zespołami połączone ze średniej jakości albumami doprowadziło do spadku popularności gatunku, a wiele zespołów porzuciło numetalowe brzmienia na rzecz innych gatunków metalu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. David Konow: Bang Your Head: The Rise and Fall of Heavy Metal. Crown/Archetype, 2009, s. 385. ISBN 978-0-307-56560-0.