Numer trzynasty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Numer trzynasty
Number 13
Numer trzynasty
Gatunek komedia, krótkometrażowy[1]
Rok produkcji 1922
Kraj produkcji  Wielka Brytania
Język plansza tekstowa w języku angielskim
Reżyseria Alfred Hitchcock
Scenariusz Elsie Codd
Główne role Clare Greet
Ernest Thesiger
Zdjęcia Joe Rosenthal Jr.
Produkcja Alfred Hitchcock

Numer trzynasty (ang. Number 13 lub Mrs. Peabody) – brytyjska niema komedia z 1922. Film miał być debiutem reżyserskim Alfreda Hitchcocka, jednak z przyczyn finansowych nie został on ukończony. Do głównych ról zaangażowani byli Clare Greet i Ernest Thesiger. Scenariusz autorstwa Elsie Codd, jak i większość zdjęć, nie zachowała się do czasów współczesnych.

Podobnie jak w przypadku zrealizowanego w 1926 dreszczowca Orzeł z gór, Numer trzynasty bezskutecznie poszukiwany był przez historyków filmowych i kolekcjonerów. Hitchcock w późniejszych latach wielokrotnie wyrażał ulgę z powodu niezachowania się żadnych materiałów z filmu[2].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Fabuła Numeru trzynastego miała rozgrywać się w środowisku londyńskiej niższej klasy średniej, zamieszkującej tanie osiedle Peabody Buildings[3]. W 1930 Alfred Hitchcock wypowiedział się na temat głównego wątku: „Fabuła opowiadała o marzeniu sprzątaczki, która kupiła bilet na loterii, optymistycznie marzyła o bogactwie, wszyscy przyjaciele byli honorowymi gośćmi w jej rezydencji – dżentelmen, który był wyjątkowo uprzejmy, pozwalał jej nosić diadem od rana do wieczora – a wszyscy którzy byli do niej wrogo nastawieni, stali się jej sługami”[2].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[4][5]:

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Scenariusz[edytuj | edytuj kod]

Alfred Hitchcock nagrywający scenę do filmu w dzielnicy Rotherhithe[6]

Zdaniem biografa Johna Russella Taylora, autorką scenariusza Numeru trzynastego jest Anita Ross, choć inny z biografów Patrick McGilligan utrzymywał, że tożsamość kobiety była nieznana[4]. Według różnych źródeł, Ross była zatrudniona w studiu przy Pool Street na Islington i miała na swoim koncie współpracę z Charlie Chaplinem, co jak wspominał Hitchcock, miało wystarczająco dużo prestiżu, aby pomóc projektowi od podstaw[4]. Jednak w rozmowie z Peterem Bogdanovichem w 1972, reżyser jako autorkę scenariusza wymienił Elsie Codd[7], która rzeczywiście współpracowała z Chaplinem; była jego brytyjską publicystką w Hollywood od 1919, nim wróciła do Anglii, gdzie zajęła się reklamą FPLB i pisała artykuły dla magazynu „Picturegoer”, głównie o Chaplinie[2].

Realizacja[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 1922, Alfred Hitchcock pożyczył od swojego wujka Josepha pieniądze, aby móc sfinansować film, który chciał zrealizować niezależnie[3]. Część gotówki dołożyła z własnych środków zatrudniona do głównej roli kobiecej Clare Greet[a][4][14]. Obraz miał nosić tytuł Mrs. Peabody lub Number Thirteen[3]. Zdjęcia realizowano między innymi w londyńskiej dzielnicy Rotherhithe na południe od Tamizy, gdzie znajdował się pub „The Angel”[2].

Po nagraniu kilku szpul produkcję przerwano, ponieważ zabrakło funduszy na dalszy proces[4][12][15]. Hitchcock przyznawał w 1930, że cała ekipa była niedoświadczona, przez co zrealizowano zwykłą komedię zamiast farsy[6]. Mimo tego, było to pouczające doświadczenie dla początkującego reżysera, który wiedział, że na przyszłość będzie musiał pamiętać o zabezpieczeniu finansowej strony produkcji filmu[16]. Zdaniem Gene Adaira, bezpośrednią przyczyną wstrzymania produkcji były kłopoty finansowe studia na Islington, a kompania Famous Players-Lasky zaprzestała realizacji brytyjskich filmów, zachowując jednak sprzęt i urządzenia[1].

Dalsze losy filmu[edytuj | edytuj kod]

W 1925, gdy Hitchcock pełnił funkcję reżysera w Gainsborough Pictures, powrócono do pomysłu dokończenia realizacji Numeru trzynastego. Ówczesny szef przedsiębiorstwa Michael Balcon zwrócił się z prośbą do młodego reżysera Adriana Brunela, współpracującego między innymi z Ivorem Montagu, by ten zechciał przejrzeć nieukończony materiał[6]. 11 listopada 1925 Brunel wystosował list do Balcona, w którym przyznał, że rozmawiał z Hitchcockiem o możliwości dokończenia produkcji, jednak z uwagi na zbyt duże koszty potrzebne do realizacji wielu nowych scen, całe przedsięwzięcie jego zdaniem wydawało się mało opłacalne[17]. Skutkiem tego było zaniechanie dalszej próby dokończenia filmu[18].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Gest Greet został doceniony przez Hitchcocka, który siedmiokrotnie angażował aktorkę do swoich produkcji: Three Live Ghosts (1922)[8], Ring (1927)[8], Człowiek z wyspy (1929)[9], Morderstwo (1930)[10], Człowiek, który wiedział za dużo (1934)[11], Tajny agent (1936)[12] i Oberża Jamajka (1939)[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]