Nuno de Cunha da Ataíde

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nuno de Cunha da Ataíde
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania

Portugalia

Data i miejsce urodzenia

8 grudnia 1664
Lizbona

Data i miejsce śmierci

14 grudnia 1750
Lizbona

Generalny inkwizytor Portugalii
Okres sprawowania

1707–1750

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Sakra biskupia

14 marca 1706

Kreacja kardynalska

18 maja 1712
Klemens XI

Kościół tytularny

S. Anastasiae

Faksymile
Sukcesja apostolska
Data konsekracji

14 marca 1706

Konsekrator

Álvaro de Abranches e Noronha

Współkonsekratorzy

António Vasconcelos e Sousa
António de Saldanha

Nuno de Cunha da Ataíde (ur. 8 grudnia 1664, zm. 14 grudnia 1750[1][2]) – portugalski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Lizbonie, w rodzinie seniorów Povolide. Studiował prawo na uniwersytecie w Coimbrze, uzyskując tytuł licencjata. Przyjął święcenia kapłańskie i został kanonikiem kapituł diecezjalnych w Coimbrze i Lizbonie. Należał do grona doradców króla Piotra II (1667–1706). Sprawował też urząd inkwizytora trybunału w Lizbonie.

W 1704 był rekomendowany na stanowisko biskupa Elvas, ale odmówił przyjęcia tej promocji. 14 grudnia 1705 został mianowany tytularnym biskupem Targa i przyjął sakrę biskupią w dniu 14 marca 1706. Zachował pozycję na dworze królewskim także po śmierci Piotra II, gdyż nowy król Jan V (1706–1750) również zaliczył go do grona swych bliskich doradców. 30 lipca 1707 otrzymał nominację na generalnego inkwizytora Portugalii i zwierzchnika inkwizycji portugalskiej, którym pozostał aż do śmierci.

Na konsystorzu 18 maja 1712 papież Klemens XI mianował go kardynałem. Po jego śmierci (19 marca 1721) Nuno de Cunha da Ataíde udał się do Rzymu, ale przybył już po zakończeniu obrad konklawe 1721. Nowy papież Innocenty XIII przyjął go i na konsystorzu 16 czerwca 1721 nadał mu kościół tytularny S. Anastasiae.

Kardynał Nuno de Cunha da Ataíde zmarł 14 grudnia 1750 w Lizbonie w wieku 86 lat i został pochowany w miejscowym kościele dominikanów[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Gazeta de Lisboa, Num. 51, 22.12.1750, s. 1010.
  2. Jordão de Freitas: O Marquez de Pombal e o Santo Officio da inquisição. Lizbona: Sociedade Editora JOSE BASTOS, 1916, s. 102.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • The Cardinals of the Holy Roman Church
  • Remigius Ritzler: Hierarchia Catholica. T. V. Münster: 1952, s. 28, 43, 369. (łac.)
  • A.J. Saraiva, H.P. Salomon, I.S.D. Sassoon, The Marrano Factory: The Portuguese Inquisition and Its New Christians 1536-1765, BRILL 2001, s. 379