Nyck de Vries

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nyck de Vries
De Vries (2013)
De Vries (2013)
Kraj  Holandia
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1995
Sneek
Sukcesy

2014: Europejski Puchar Formuły Renault 2.0 (mistrz)
2014: Alpejska Formuła Renault 2.0 (mistrz)

Strona internetowa

Nyck de Vries (ur. 6 lutego 1995 w Sneek) – holenderski kierowca wyścigowy. Dwukrotny Mistrz Świata w kartingu. Protegowany zespołu McLarena oraz podopieczny ojca Lewisa HamiltonaAnthony’ego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karting[edytuj | edytuj kod]

Nyck jest jednym z najbardziej utytułowanych kartingowców w historii. W latach 2008-2009 został mistrzem Niemiec, natomiast w kolejnych dwóch latach sięgał po tytuł Mistrza Świata. W roku 2009 triumfował w Mistrzostwach Europy. Startował w zespole byłego kierowcy F1 – Włocha Alessandro Zanardiego. Jego wyniki przykuły uwagę brytyjskiego zespołu McLarena, który 10 stycznia 2010 roku przyjął go do programu rozwoju młodych kierowców, natomiast jego menedżerem został Anthony Hamilton.

Formuła Renault 2.0[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2012 de Vries zadebiutuje w serii wyścigów samochodów jednomiejscowych – Europejskiej Formule Renault – w której będzie reprezentował francuską stajnię R-Ace Grand Prix, należącego do jednego z najbardziej utytułowanych zespołów francuskich – ART Grand Prix (obecnie Lotus GP).

W europejskim cyklu Holender już w pierwszym wyścigu dojechał na średnim stopniu podium (w hiszpańskim Alcaniz). Sukces powtórzył w niedzielnej rywalizacji, na węgierskim torze Hungaroring. Punktował łącznie w sześciu wyścigach, a w ostatecznej klasyfikacji zajął 5. miejsce.

W północnoeuropejskiej edycji de Vries wystartował w pięciu rundach. Nyck czterokrotnie meldował się w pierwszej trójce, odnotowując przy tym hatricka w drugim starcie w Assen. Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 10. pozycji.

W sezonie 2013 de Vries startował w Europejskiej Formule Renault oraz Alpejskiej Formule Renault 2.0. W edycji europejskiej dwukrotnie zwyciężał i pięciokrotnie stawał na podium. Z dorobkiem 113 punktów został sklasyfikowany na piątej pozycji w klasyfikacji generalnej. W serii alpejskiej był ósmy.

W 2014 roku Holender kontynuował współpracę z fińską ekipą Koiranen GP w mistrzostwach Europejskiego Pucharu Formuły Renault 2.0 oraz Alpejskiej Formuły Renault 2.0. W edycji europejskiej w ciągu czternastu wyścigów, w których wystartował, dziesięciokrotnie stawał na podium, w tym pięciokrotnie na jego najwyższym stopniu. Uzbierane 254 punkty pozwoliły mu zdobyć tytuł mistrza serii. W serii alpejskiej, po dziewięciu zwycięstwach i dwunastu miejscach na podium, jego dorobek punktowy wyniósł trzysta punktów. Z ponad 100 punktową przewagą zapewnił sobie tytuł mistrzowski.

Formuła Renault 3.5[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2015 Holender awansował do Formuły Renault 3.5, nawiązując współpracę z mistrzami serii, francuską stajnią DAMS. Już w drugim starcie, na hiszpańskim torze Alcaniz, zdobył pole position i był bliski zwycięstwa na mokrym torze, jednak na ostatnim nawrocie ostatecznie pokonał go bardziej doświadczony Francuz Matthieu Vaxiviere. W dalszej części sezonu Nyck odczuwał fakt, że jest debiutantem i brak mu doświadczenia na podjęcie walki o tytuł mistrzowski. Mocna końcówka sezonu, który zakończył triumfem na hiszpańskim torze Jerez de la Frontera, pozwoliła mu ukończyć sezon na 3. miejscu (najlepszej wśród debiutantów). Holender sześciokrotnie sięgnął po podium i zdobył łącznie 160 punktów.

Seria GP3[edytuj | edytuj kod]

W roku 2016 Nyck podpisał kontrakt z francuską ekipą ART Grand Prix, startującej w GP3. Holender w pierwszych trzech wyścigach sezonu regularnie plasował się w czołowej ósemce, jednak pozostawał w cieniu swoich zespołowych partnerów, walczących o prowadzenie w mistrzostwach - Monakijczyka Charlesa Leclerca oraz Alexandra Albona. Do wyścigu na torze Hungaroring startował z pole position, jednak przez problemy na okrążeniu rozgrzewkowym odnotował problemy, przez które spadł na koniec stawki. Kłopoty te rzutowały zarazem na jeszcze większe straty do zespołowych partnerów. Po raz pierwszy stanął więc na podium, zajmując drugie miejsce w sobotnim wyścigu na Hockenheimringu. Po wakacyjnej przerwie odnotował kolejne, tym razem trzecią pozycję w Belgii. Na torze Autodromo Nazionale di Monza, w niedzielny poranek, po raz pierwszy w karierze odniósł zwycięstwo. Słaby weekend na Sepang sprawił jednak, że spadł w klasyfikacji za kierowców Ardenu - Brytyjczyków Jake'a Dennisa oraz Jacka Aitkena. De Vries wygrał ostatni sobotni wyścig sezonu i miał szansę powrócił przed rywali, jednak drugi wyścig nie poszedł po jego myśli i zajął dopiero jedenastą lokatę. Ostatecznie zmagania zakończył na 6. miejscu.

Formuła 2[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2017 De Vries zadebiutował w przedsionku Formuły 1 - Formuły 2. Holender zadebiutował we włoskiej ekipie Rapax. Pierwszy wyścig na torze w Bahrajnie zakończył na dziesiątej lokacie. W drugim z kolei udało mu się awansować na szóste miejsce. Na hiszpańskim torze w Katalonii Nyck ponownie był dziesiąty w sobotniej rywalizacji. W niedzielę wycofał się ze zmagań po kolizji z Włochem Antonio Fuoco. Po nieudanych kwalifikacjach na ulicznym torze w Monte Carlo, w których był czternasty, zdołał awansować na siódmą pozycję. Dzień później zdołał wyprzedzić na trzecim okrążeniu Wenezuelczyka Johnny'ego Cecotto i z przewagą ponad dziewięciu sekund sięgnął po pierwsze zwycięstwo w karierze. Na azerskim torze w Baku pokonał Kanadyjczyka Nicholasa Latifiego w pojedynku o drugą lokatę w sobotnim wyścigu. W niedzielnym nie dojechał do mety po uszkodzeniu pojazdu. Runda na austriackim Red Bull Ringu był dla Holendra nieudany - będąc na szóstej pozycji na starcie, nie ruszył z miejsca na okrążeniu formującym. Po starcie z alei serwisowej, zdołał awansować na trzynaste miejsce. W drugim starcie pod koniec rywalizacji zaliczył kolizję z Rumunem Robertem Visoiu i nie dojechał do mety. Na starcie pierwszego wyścigu na brytyjskim torze Silverstone De Vriesowi po raz kolejny zgasł pojazd. Tym razem jednak nie zdołał już wyjechać na tor. Niedzielny wyścig był jednak popisem w wykonaniu Holendra, gdyż zdołał awansować z końca stawki na siódme miejsce. Na węgierskim torze Hungaroring Nyck odnotował najlepszy weekend w sezonie. W obu wyścigach przekroczył linię mety jako trzeci. W trakcie wakacyjnej przerwy dość niespodziewanie zamienił się fotelami ze Szwajcarem Louisem Delétraz. W hiszpańskiej ekipie Racing Engineering na belgijskim obiekcie Spa-Francorchamps ponownie zaliczył udany weekend. W pierwszym starcie dojechał piąty, natomiast w drugim piąty raz stanął na podium. Drugą lokatę zdobył po bezpośrednim pojedynku z Francuzem Normanem Nato. Dodatkowo otrzymał dwa punkty za uzyskanie najszybszego okrążenia wyścigu. Był to jednak ostatni finisz w pierwszej trójce Holendra. Na włoskim torze Monza Holender walczył o zwycięstwo w deszczowych warunkach z Włochem Lucą Ghiotto oraz Monakijczykiem Charlesem Leclerciem. W wyniku kolizji z tym drugim przebił jednak oponę i spadł w głąb stawki. Ostatecznie dojechał na osiemnastej lokacie. W niedzielnej rywalizacji zdołał awansować na dwunaste miejsce. Sobotni start na hiszpańskim torze Jerez de la Frontera nie był udany dla Nycka, który dojechał dopiero na trzynastej pozycji. W niedzielnej rywalizacji jednak zanotował znakomity awans na szóste miejsce, w trakcie którego po drodze wykręcił najszybsze okrążenie wyścigu. W finałowej eliminacji torze Yas Marina w Abu Zabi wyścig główny zakończył tuż za podium - do trzeciego Ghiotto półtorej sekundy. W ostatnim wyścigu sezonu Holender stracił tempo na przestrzeni wyścigu i ostatecznie finiszował dziewiąty. Zdobyte na przestrzeni dwudziestu dwóch wyścigów Nyck zdobył sto czternaście punktów, dzięki którym zajął 7. miejsce w końcowej klasyfikacji.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

GP3[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2016 ART Grand Prix Hiszpania
ESP
Hiszpania
ESP
Austria
AUT
Austria
AUT
Wielka Brytania
GBR
Wielka Brytania
GBR
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Niemcy
GER
Niemcy
GER
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Włochy
ITA
Malezja
MAL
Malezja
MAL
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
Zjednoczone Emiraty Arabskie
ARE
133 6
9 5 3 4 5 8 20 13 2 8 3 8 7 1 13 6 1 11

Formuła Renault 3.5[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Wyniki w poszczególnych eliminacjach Punkty Pozycja
2015 DAMS Hiszpania
ARA
Hiszpania
ARA
Monako
MON
Belgia
BEL
Belgia
BEL
Węgry
HUN
Węgry
HUN
Austria
AUT
Austria
AUT
Wielka Brytania
UK
Wielka Brytania
UK
Niemcy
DEU
Niemcy
DEU
Francja
FRA
Francja
FRA
Hiszpania
JER
Hiszpania
JER
160 3
7 2 11 9 2 11 9 3 5 4 NU 2 3 7 10 4 1

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Sezon Seria Zespół Wyścigi Zwycięstwa PP NO Podium Punkty Pozycja
2012 Europejski Puchar Formuły Renault 2.0 R Ace GP 14 0 0 1 2 78 5
Północnoeuropejski Puchar Formuły Renault 2.0 11 1 1 2 4 166 10
2013 Europejski Puchar Formuły Renault 2.0 Koiranen Motorsport 14 2 1 2 5 113 5
Alpejska Formuła Renault 2.0 6 0 0 0 2 68 8
2014 Europejski Puchar Formuły Renault 2.0 Koiranen GP 14 5 6 5 10 254 1
Alpejska Formuła Renault 2.0 14 9 8 10 12 300 1
2015 Formuła Renault 3.5 DAMS 17 1 1 1 6 160 3
2016 Seria GP3 ART Grand Prix 18 2 1 2 5 133 6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]