Ołeksandr Ponomariow (wokalista)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy ukraińskiego piosenkarza urodzonego w 1973. Zobacz też: inne osoby noszące to imię i nazwisko.
Ołeksandr Ponomariow
Ilustracja
Ołeksandr Ponomariow (2017)
Imię i nazwisko Ołeksandr Wałerijowicz Ponomariow
Data i miejsce urodzenia 9 sierpnia 1973
Chmielnicki
Gatunki pop-rock, ballada
Zawód piosenkarz, kompozytor, autor tekstów
Aktywność od 1993
Strona internetowa

Ołeksandr Wałerijowycz Ponomariow (ukr. Олександр Валерійович Пономарьов; ur. 9 sierpnia 1973 w Chmielnickim) – ukraiński piosenkarz i kompozytor, reprezentant Ukrainy w 48. Konkursie Piosenki Eurowizji w 2003 roku; Narodowy Artysta Ukrainy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Chmielnickim w rodzinie, w której ojciec pochodził z części zachodniej Ukrainy (Chmielnicki), a matka ze wschodu (Donieck). Po zakończeniu Szkoły Muzycznej w Chmielnickim w 1993 roku wstąpił do Instytutu Muzycznego we Lwowie na wydział wokalistyki.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 1993 roku wziął udział w ukraińskim festiwalu Czerwona Ruta, gdzie zdobył pierwsze miejsce i nagrodę za najlepszy wokal. Po zakończeniu roku akademickiego został uznany za najlepszego ukraińskiego wykonawcę muzyki pop. Rok później zajął drugie miejsce podczas Międzynarodowego Festiwalu Sztuk „Słowiański Bazar” organizowanego w Witebsku.

W 1995 roku zdobył pierwszą nagrodę podczas Międzynarodowego Konkursu im. Wołodymira Iwasiuka dla młodych wokalistów. Rok później wydał swój debiutancki album studyjny zatytułowany Z ranku do noczi. W tym samym roku wygrał Festiwal More Druziw oraz zdobył tytuł Piosenkarza roku na festiwalu Tavria Games. Miano utrzymał przez kolejne cztery lata.

Ołeksandr Ponomariow, 2009

W 1997 roku premierę miała także jego druga płyta studyjna zatytułowana Persza i ostannia lubow, a trasa koncertowa promująca krążek została pierwszą trasą w historii ukraińskiego rynku muzycznego. Wiosną 1998 roku Ponomariow został najmłodszym w historii laureatem tytułu Zasłużonego Artysty Ukrainy. W 2000 roku premierę miał jego kolejny album studyjny zatytułowany Wona. 2 września jako pierwszy w historii wykonał hymn narodowy podczas meczu piłki nożnej, śpiewając go przed meczem między Ukrainą a Polską, rozegranym na Stadionie Olimpijskim w Kijowie. W tym samym roku odbyła się również trasa koncertowa promująca kolejną płytę artysty zatytułowaną Win (2001). Przez kolejne dwa lata Ponomariow ponownie otrzymywał tytuł Piosenkarza roku na festiwalu Tavria Games[1].

W 2003 roku został wewnętrznie wybrany na pierwszego reprezentanta Ukrainy[2] w 48. Konkursie Piosenki Eurowizji[3][4]. Jego konkursową piosenką został utwór „Hasta la vista[5][6][7][8]. 24 maja piosenkarz wystąpił w finale Konkursu Piosenki Eurowizji i zajął w nim czternaste miejsce po zdobyciu łącznie 30 punktów[9].

Po udziale w konkursie został prowadzącym program Zołota Żar-ptycia, podczas którego prezentował wyniki notowań ukraińskich list przebojów. W 2005 był gospodarzem programu kulinarnego Smaczna kraina. W tym samym roku w Pałacu Kultury „Ukraina” po raz pierwszy zorganizowany został Charytatywny Bal im. Ołeksandra Ponomariowa, którego współorganizatorem został Prezydent Ukrainy. W trakcie uroczystości wokalista wystąpił w repertuarze klasycznym przy akompaniamencie Honorowej Akademickiej Orkiestry Symfonicznej Ukrainy, pieniądze zebrane podczas wieczoru zostały przekazane na zakup sprzętu do intensywnej terapii dla noworodków.

W kolejnych latach artysta wydał kilka albumów studyjnych: Kraszcze (2004), Ja lublu tilky tebe (2006) i Niczenkoju (2007). W 2011 roku został jednym z jurorów programu Narodna zirka i Gołos Ukrainy, krajowej wersji formatu The Voice. W 2012 roku został odznaczony nagrodą YUNA dla najlepszego wokalisty ostatnich 20 lat[1].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Z ranku do noczi (1996)
  • Persza i ostannia lubow (1997)
  • Wona (2000)
  • Win (2001)
  • Ja lublu tilky tebe (2006)
  • Niczenkoju (2007)

Albumy kompilacyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Golden Hits (2007)

Przypisy

  1. a b Biography (ang.). www.ponomaryov.com. [dostęp 2014-08-03].
  2. Bjørn Erik Opheim: Oleksandar Ponomariov: “No offer received” (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-01-27. [dostęp 2014-08-03].
  3. Martti Immonen: Ukraine's Eurovision preparations gaining speed (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-02-06. [dostęp 2014-08-03].
  4. Sietse Bakker: 'Oleksandar Ponomariov to represent the Ukraine' (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2002-10-23. [dostęp 2014-07-20].
  5. André Rodrigues: Ponomariov to sing Hasta la vista in Riga? (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-03-13. [dostęp 2014-08-03].
  6. Bjørn Erik Opheim: Ukraine: Hasta la vista online (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-03-21. [dostęp 2014-07-23].
  7. Itamar Barak: Pick: 'I will back my song for Ukraine in Riga' (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-03-14. [dostęp 2014-08-03].
  8. Martti Immonen: Ukraine: NTU partly confirms rumours (ang.). W: ESC Today [on-line]. www.esctoday.com, 2003-03-17. [dostęp 2014-08-03].
  9. Eurovision Song Contest 2003 (ang.). W: EBU [on-line]. www.eurovision.tv. [dostęp 2014-08-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]