Test doustnego obciążenia glukozą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z OGTT)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Test doustnego obciążenia glukozą (ang. oral glucose tolerance test, OGTT) – badanie stosowane w diagnostyce cukrzycy, czasem też w innych chorobach (np. akromegalia). Według zaleceń WHO badanie polega na podaniu pacjentowi glukozy i obserwowaniu reakcji jego organizmu na nią: wydzielenia insuliny, szybkości regulacji poziomu cukru we krwi – szybkości wchłaniania glukozy do tkanek. W przypadku akromegalii dodatkowo dokonuje się pomiaru poziomu hormonu wzrostu i wpływu obciążenia glukozą na spadek poziomu hormonu wzrostu.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Wskazaniami do wykonania testu doustnego obciążenia glukozą[1]:

  • cechy zespołu metabolicznego przy prawidłowej glikemii na czczo,
  • nieprawidłowa glikemia na czczo,
  • diagnostyka cukrzycy ciężarnych,
  • podejrzenie reaktywnej hipoglikemii.

Wykonanie testu[edytuj | edytuj kod]

Badanie wykonuje się na czczo, przynajmniej 8 godzin od spożycia ostatniego posiłku, u osoby wypoczętej, po przespanej nocy, po 3 dniach spożywania diety z normalną zawartością węglowodanów[1].

Etapy testu[1]:

  1. pobranie próbki krwi wyjściowej na czczo – oznaczenie poziomu glukozy w osoczu krwi.
  2. obciążenie glukozą: dorośli 75,0 g bezwodnej glukozy (dzieci 1,75 g na kilogram masy ciała) rozpuszczone w 250-300 ml wody – wypić w przeciągu 5 minut.
  3. po obciążeniu, w trakcie badania (czyli 2 godziny) badany pozostaje w spoczynku, w pozycji siedzącej.
  4. pobranie drugiej próbki krwi po 120 minutach celem ponownej oceny poziomu glukozy w osoczu krwi. Do czasu pobrania kolejnej próbki chory nie może spożywać pokarmów, wykonywać wysiłku fizycznego i palić tytoniu.

Niekiedy wykonuje się dodatkowe oznaczenia po 180 minutach i 240 minutach w celu diagnostyki hiperglikemii reaktywnej. W diagnostyce kobiet ciężarnych również stosuje się test z 75 g glukozy[1].

Interpretacja testu[edytuj | edytuj kod]

Prawidłowe stężenie glukozy w 120 minucie wynosi poniżej 140 mg/dl (7,8 mmol/l). Stężenie glukozy w 120 minucie 140–199 mg/dl (7,8–11,0 mmol/l) w zakresie wskazuje na nieprawidłową tolerancję glukozy (ang. impaired glucose toleration, IGT). Stężenie glukozy w 120 minucie powyżej 200 mg/dl (≥11,1 mmol/l) pozwala rozpoznać cukrzycę[2].

W przypadku akromegalii stwierdza się brak zahamowania wydzielania hormonu wzrostu <18,4 mmol/l (0,4 μg/l)[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Szczeklik, Piotr Gajewski: Interna Szczeklika 2014. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2014. ISBN 978-83-7430-405-4.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.