OKl2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
OKl2
Ilustracja
OKl2-6 w Jaworzynie Śląskiej.
Producent różni
Lata budowy 1927–1940
Układ osi 1'C 1'
Wymiary
Masa pustego parowozu 57.9 t
Masa służbowa 74.7 t
Długość 12 400 mm
Wysokość 4 165 mm
Rozstaw osi skrajnych 9 000 mm
Średnica kół napędnych 1 500 mm
Średnica kół tocznych 850 mm
Napęd
Trakcja parowa
Ciśnienie w kotle 14 bar
Powierzchnia ogrzewalna kotła 104.5 m²
Powierzchnia przegrzewacza 37.4 m²
Powierzchnia rusztu 2,04 m²
Średnica cylindra 500 mm
Skok tłoka 660 mm
Pojemność skrzyni węglowej 3 t
Pojemność skrzyni wodnej 9 000 m³
Parametry eksploatacyjne
Prędkość konstrukcyjna 90 km/h
Nacisk osi na szyny 15.3 t
Portal Portal Transport szynowy

OKl2parowóz-tendrzak konstrukcji niemieckiej wykorzystujący parę przegrzaną, używany również przez PKP. W Niemczech parowozy te oznaczano jako seria 64.

Opis[edytuj | edytuj kod]

OKl2 zaprojektowany został do prowadzenia pociągów osobowych i lekkich towarowych, przede wszystkich na liniach nizinnych. Pomimo niezbyt dużej średnicy kół napędowych (1500 mm) parowóz osiągał prędkość konstrukcyjną 90 km/h. Niezbyt duże masa parowozu oraz średnica kół napędowych powodowały bezpoślizgowe ruszanie z miejsca, co ułatwiało wykorzystywanie lokomotywy w osobowym ruchu podmiejskim z dużą ilością przystanków.

Parowozy serii 64 wyprodukowano w 15 różnych fabrykach taboru w Niemczech, m.in. w Królewcu w ilości 520 egzemplarzy. Wykorzystywano je w ruchu planowym, głównie lokalnym kolei niemieckich. Poczynając od 1930 roku kilka egzemplarzy trafiło do parowozowni w Nysie. W następnych latach zazwyczaj stacjonowało tam 5 – 7 parowozów tej serii. Przez wiele lat prowadziły tam ruch planowy. Przetrwały wojnę i w 1945 roku przeszły pod zarząd PKP. Po II wojnie światowej na terenie Polski pozostało 37 maszyn tej serii. Weszły one na inwentarz PKP i były wykorzystywane w ruchu planowym, początkowo w centralnej części kraju, a później także na Śląsku, Mazurach i Pomorzu. Ostatni parowóz z tej serii OKl2–20 z MD Malbork skreślono z inwentarza 20.11.1973.

Zachowane egzemplarze[edytuj | edytuj kod]

Obecnie jedyny w Polsce egzemplarz parowozu tej serii, nr OKl2-6 jest nieczynny i stanowi eksponat Muzeum Techniki i Kolejnictwa na Śląsku, znajdującego się w Jaworzynie Śląskiej. Parowóz wyprodukowany został w 1928 roku w zakładach w Królewcu i posiadał numer fabryczny 2820. Na kolejach niemickich (DRB) oznaczony był jako 64.061. Do Polski trafił w 1945 roku. Stacjonował w rozmaitych parowozowniach, m.in. Jarocin, Sochaczew, Nasielsk, Sierpc, najdłużej (od 1951 roku) w Nysie, gdzie 3 listopada 1972 roku został skreślony z inwentarza PKP. Kilkanaście egzemplarzy parowozów serii 64 zachowało się jeszcze na terenie Niemiec. Niektóre z nich są jeszcze okresowo czynne.