ORP Pomorzanin (1918)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ORP Pomorzanin
Historia
 Marynarka Wojenna
Wejście do służby 1934 – po wydobyciu
(zatonął jako ORP „Mewa” po kolizji w 1931)
Zatopiony 14 września 1939
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa – 170 t;
pełna – 193 t
Długość całkowita 43 m
Szerokość 6 m
Zanurzenie 1,6 m
Napęd
2 maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy łącznej 500 (początkowo 600) KM; 2 śruby
Prędkość 12 węzłów
Zasięg 500 mil przy prędkości 12 węzłów
zapas paliwa: 20 t
Uzbrojenie
2 ckm
Załoga 35 ludzi

ORP Pomorzanin – drugi polski okręt hydrograficzny o tej nazwie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawny trałowiec ORP „Mewa” typu FM, zbudowany w 1918 r. w Niemczech, zakupiony przez Polskę w 1920 r. W 1931 roku zatonął po staranowaniu przez zerwany z cum dźwig pływający. Po wydobyciu został przebudowany na okręt hydrograficzny i wcielony ponownie do służby pod nazwą ORP „Pomorzanin”. W trakcie Święta Morza w roku 1939 okręt uczestniczył w Kongresie Eucharystycznym i pierwszej pielgrzymce morskiej.[1]

Zbombardowany i zatopiony 14 września 1939 przez niemieckie lotnictwo w Jastarni. Uratowana część załogi dopłynęła na półwysep Hel, biorąc udział w działaniach wojennych do ostatnich dni obrony Helu2 października 1939 r.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kongres Eucharystyczny w czasie Dni Morza w Gdyni (materiał filmowy w Kronice PAT, 1939) [dostęp 2015-01-26]