ORP Wilno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ORP Wilno
Historia
 Polska
Wejście do służby 15 października 1926
Los okrętu samozatopiony 18 września 1939
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 70,3 t
Długość 35,00 m
Szerokość 6,00 m
Zanurzenie 0,39 m
Napęd
2 silniki Perkun - Kromhout
o łącznej mocy 120 KM,
napędzające 2 śruby. Dwa silniki 4 cylindrowe ze zwrotnym sprzęgłem, Max. 500/obr. na minutę
Prędkość 12,5 km/h
Uzbrojenie
patrz w tekście
Załoga 40 ludzi

ORP Wilno – polski monitor rzeczny z okresu przed II wojną światową.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jak bliźniaczy ORP „Kraków”.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Okręt został przekazany Polskiej Marynarce Wojennej 2 października 1926. Został wcielony do służby 15 października 1926, a ceremonia podniesienia bandery odbyła się w Warszawie 31 października 1926. Początkowo został przekazany do Komendy Portu Wojennego w Modlinie. Wiosną 1927 okręt został odkomenderowany do Flotylli Pińskiej. Wszedł w skład jej I Dywizjonu Bojowego. W składzie flotylli służył do 1939 roku. W latach 30. przeszedł modernizację i przezbrojenie.

W chwili wybuchu wojny, ORP „Wilno” działał na Prypeci, Pinie oraz na Jasiołdzie. Po agresji sowieckiej 17 września rozpoczął odwrót do Pińska. Planowano przejście okrętu na Bug. Wobec niemożności wykonania tego zadania monitor został wysadzony w powietrze przez własną załogę. Stało się to 18 września koło wsi Osobowicze.

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Do budowy kadłuba użyto blach i profili ze zwykłej stali, (okrętowej 3. kategorii według norm byłej rosyjskiej admiralicji z 1912 roku), to znaczy posiadającą natężenie na rozerwanie równe 40 kg/mm², wydłużenie 20%. Stal pancerna gatunku marki H.S.T. huty Bismarkhutte z wytrzymałością 130 kg/mm², granica elastyczności - 120 kg/mm² z wydłużeniem 8%.