Oaza Bungera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oaza Bungera
Ilustracja
Zdjęcie satelitarne oazy (1 piksel ma szerokość 250 m)
Terytorium

 Antarktyda

Powierzchnia

~950 km²[1]

Położenie na mapie Antarktyki
Mapa konturowa Antarktyki, po prawej znajduje się punkt z opisem „Oaza Bungera”
Ziemia66°15′S 100°57′E/-66,250000 100,950000

Oaza Bungera – jedna z największych na Antarktydzie oaz antarktycznych – powierzchni nie pokrytych lądolodem, położona na granicy Wybrzeża Królowej Marii i Wybrzeża Knoxa. W Oazie Bungera położona jest letnia australijska stacja Edgeworth David Base oraz polska stacja im. A.B. Dobrowolskiego.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Ta oaza antarktyczna znajduje się na Ziemi Wilkesa na Antarktydzie Wschodniej. Od południowego wschodu wzgórza tworzące oazę graniczą z lądolodem wnętrza kontynentu, a od północnego zachodu z Lodowcem Szelfowym Shackletona. Ma ona powierzchnię ok. 950 km², z czego ~480 km² stanowi ląd, a resztę okresowo zamarzające jeziora, z których największym jest Jezioro Figurowe. Oaza rozciąga się w kierunku z południowego zachodu na północny wschód na długości 50 km, ma szerokość 20 km[2]; wzgórza osiągają wysokość 160 m n.p.m.[1]

Współrzędne: 65°54'S – 66°24'S; 100°24'E – 101°30'E.

Warunki naturalne[edytuj | edytuj kod]

Klimat tego miejsca jest dosyć łagodny jak na Antarktydę. Średnia roczna temperatura zmierzona na stacji im. Dobrowolskiego to −8,2 °C, maksymalna 10 °C, a minimalna −43 °C. Średnia prędkość wiatru wynosi 6 m/s, maksymalna do 56 m/s[2].

Na południu i wschodzie oazy skały są mniej zwietrzałe, mniej jest luźnych osadów, woda jest słodsza. Występuje tam także więcej roślin; roślinność w Oazie Bungera jest dość uboga, są to głównie porosty, a nad jeziorami i strumieniami – mchy. Na północy i zachodzie oazy, bliżej lodowca szelfowego i oceanu, wody powierzchniowe miewają charakter brachiczny a skały są miejscami silnie zwietrzałe. Występują weddelki arktyczne, pospolite są ptaki morskie (skuy i petrele śnieżne)[1].

Historia badań[edytuj | edytuj kod]

Oaza Bungera pierwszy raz została dostrzeżona z dużej odległości przez członków Ekspedycji Australazjatyckiej (1911–1914), a dokładniej rozpoznana w trakcie amerykańskiej Operacji Highjump (1946-67). Pierwszym człowiekiem, który wylądował w niej (na tafli jednego z jezior) był pilot David Bunger, na którego cześć nazwano oazę. W 1956 roku odwiedziła ją wyprawa sowiecka z niedalekiej (~350 km) stacji Mirnyj, która założyła tam sezonową bazę „Oazis”[1]. W styczniu 1959 roku[2] została ona oddana Polsce i przemianowana na stację im. A.B. Dobrowolskiego, ale ze względu na trudny dostęp była wykorzystywana tylko sporadycznie. W lecie 1985/86 Australijczycy założyli stację Edgeworth David kilka kilometrów na zachód od stacji Dobrowolskiego[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Beau Riffenburgh: Encyclopedia of the Antarctic. Taylor & Francis Group, 2007. ISBN 0-415-97024-5.
  2. a b c Л.И.Дубровин: Станция Оазис (ros.). Арктика Антарктика Филателия, 2009-12-11. [dostęp 2014-08-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]