Obóz NKWD w Skrobowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Obóz NKWD w Skrobowie – miejsce rozbrojenia przez NKWD 27 Dywizji Piechoty Armii Krajowej, która wcześniej po ciężkich walkach wyzwoliła okolice Lubartowa od Niemców, położone we wsi Skrobów w gminie Lubartów.

W listopadzie 1944 z inicjatywy Michała Roli-Żymierskiego[1] w Skrobowie założono jeden z kilkudziesięciu obozów NKWD w Polsce dla „wybieranych” byłych żołnierzy Armii Krajowej z jednostek liniowych oraz ze szkół oficerskich 1 i 2 Armii Wojska Polskiego.

27 marca 1945, 48 więźniów obozu udało się uciec. Większość z nich – w tym Jerzy Ślaski, autor książki o ucieczce – dotarła do oddziału majora Mariana Bernaciaka „Orlika” – jednego z „żołnierzy wyklętych” i walczyła w jego szeregach.

Po ucieczce aresztowano 14 osób pomagających w przygotowaniach do ucieczki:

W czerwcu osądzeni zostali przez Mieczysława Widaja. Padło wiele wyroków śmierci zamienionych później na dożywotnie więzienie. Wiadomo że przeżyło jedynie dwóch ze skazanych: Wojciech Gutry i Eugieniusz Gierej, którzy zostali uwolnieni przez oddziały majora Mariana Bernaciaka „Orlika” podczas transportu na Sybir. Podpułkownik Edward Pisula zamęczony został w więzieniu.

Ci, którzy pozostali w Skrobowie, zostali wywiezieni do łagrów w głąb ZSRR i na Syberię.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Zechenter: Brudne imię. Dziennik Polski, 3 września 2010.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]