Obciążenie wstępne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Obciążenie wstępne, ciśnienie końcoworozkurczowe, żargonowo preload – najwyższe ciśnienie występujące w komorze serca (prawej albo lewej, w zależności, o której części serca mowa) przed rozpoczęciem skurczu.

Od tego ciśnienia, zgodnie z zasadami sprężystości, zależy pojemność komory (prawo Laplace'a). U człowieka dla prawej komory powinno wynosić prawidłowo do około 5 mm Hg, dla lewej do 12 mm Hg. Dla prawej komory jego łatwo mierzalnym odzwierciedleniem jest ośrodkowe ciśnienie żylne (nie jest mu równe, ze względu na ciśnienie transtorakalne), dla lewej jest praktycznie równe ciśnieniu zaklinowania tętnicy płucnej. Za nieprawidłowe uważa się 18 cm słupa wody (niewydolność lewokomorowa).

Zgodnie z prawem Franka-Starlinga wzrost ciśnienia końcoworozkurczowego zwiększa siłę skurczu komory (do pewnej wartości), dlatego też przy niewydolności skurczowej serca, by podołać swemu zadaniu, serce pracuje na wyższych wartościach ciśnienia końcoworozkurczowego – daje to obraz poszerzenia niewydolnej komory i wzrostu ciśnienia w naczyniach wstecznie do tej komory – co objawia się obrzękami, zastojem nad polami płucnymi (zjawiska te należą do podstawowych objawów niewydolności krążenia), w skrajnym przypadku obrzękiem płuc (tzw. kardiogenny obrzęk płuc).

Ocena obciążenia wstępnego jest ważną częścią oceny niewydolnego serca, a monitorowanie tych parametrów bywa konieczne na oddziałach intensywnej terapii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.