Obcy – decydujące starcie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Obcy – decydujące starcie
Aliens
Ilustracja
Gatunek film akcji, science fiction
Data premiery Stany Zjednoczone 14 lipca 1986
Polska 1 sierpnia 1987
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
 Wielka Brytania
Język angielski
Czas trwania 137 min
154 min (wersja reżyserska)
Reżyseria James Cameron
Scenariusz James Cameron
Główne role Sigourney Weaver
Carrie Henn
Michael Biehn
Paul Reiser
Lance Henriksen
William Hope
Bill Paxton
Jenette Goldstein
Muzyka James Horner
Zdjęcia Adrian Biddle
Scenografia Peter Lamont
Kostiumy Emma Porteous
Montaż Ray Lovejoy
Produkcja Gale Anne Hurd, Gordon Carroll, David Giler, Walter Hill,
Wytwórnia 20th Century Fox
Brandywine Productions
SLM Production Group
Dystrybucja Stany Zjednoczone 20th Century Fox
Polska Centrala Dystrybucji Filmów
Budżet 17-18 mln USD
Przychody brutto 131 mln USD
Poprzednik Obcy – ósmy pasażer Nostromo
Kontynuacja Obcy 3
Nagrody
2 Oscary (z 7 nominacji)
Sigourney Weaver (1989)
Lance Henriksen (2006)

Obcy – decydujące starcie (tytuł oryg. Aliens) – film fantastycznonaukowy z 1986 roku, druga część serii filmów o Obcym, wyreżyserowana przez Jamesa Camerona. Laureat dwóch Oscarów za efekty specjalne i montaż dźwięku. Film otrzymał nagrodę Hugo w kategorii najlepsza prezentacja dramatyczna w 1987 roku[1].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Po pięćdziesięciu siedmiu latach dryfowania w przestrzeni kosmicznej, kapsuła ratunkowa Ellen Ripley zostaje odnaleziona i dostarczona do stacji orbitalnej Gateway, należącej do Korporacji Weyland-Yutani. Podczas przesłuchania w sprawie zniszczenia statku i ładunku, nikt nie wierzy w opowieść o tym, co kobieta przeżyła na holowniku Nostromo i zostają jej odebrane uprawnienia oficera. Okazuje się, że księżyc, na którym znaleziono obcą formę życia, jest w tej chwili zamieszkany przez kilkadziesiąt rodzin kolonizatorów, którzy swoją osadę nazywają Hadley Hope. Jednak gdy z księżycem urywa się komunikacja, słowa Ripley nabierają głębszego sensu, a na księżyc LV-426 wraz z Ripley i przedstawicielem Korporacji – Carterem Burke’em wyrusza z misją ratunkową dobrze uzbrojony oddział Kolonialnej Piechoty Morskiej, dowodzony przez porucznika Gormana.

W opustoszałej bazie kolonistów, grupa komandosów odnajduje dziewczynkę o imieniu Newt, która szybko zaprzyjaźnia się z Ripley. W laboratorium znajdują również dwa facehuggery, utrzymywane przy życiu, umieszczone w pojemnikach zastojowych. Po poszukiwaniach pozostałych żyjących kolonizatorów Marines odkrywają, że wszystkie rodziny znajdują się w jednym kompleksie. Porucznik Gorman wysyła tam wszystkich Marines dowodzonych przez sierżanta Apone. W podziemiach kompleksu okazuje się, że żołnierze nie mogą używać amunicji do karabinów pulsacyjnych i elpeemów (logiczny pistolet maszynowy), gdyż grozi to uszkodzeniem chłodzenia reaktora i w rezultacie wybuchem termojądrowym. Na miejscu znajdują ciała wszystkich kolonistów zawinięte w kokony Obcych, którzy po chwili wydostają się z zakamarków i wybijają prawie cały oddział. Ci, którym udaje się przeżyć, wraz z Ripley powracają do wozu pancernego. Najwyższy stopniem ocalały żołnierz – kapral Hicks, za namową Ripley decyduje się na zniszczenie całego kompleksu przez zbombardowanie go z orbity pociskiem nuklearnym. Niestety, prom zrzutowy mający zabrać ich z księżyca na Sulaco rozbija się (Spunkmayer i Ferro pilotujący prom giną z rąk Obcego), przez co grupa musi powrócić do kompleksu.

Ripley i żołnierze barykadują się w jednej z jego części i obmyślają skuteczny plan ujścia z życiem. Do ochrony wykorzystują m.in. cztery automatyczne roboty obronne (występują jedynie w wersji reżyserskiej filmu). Gdy Burke słyszy, że Ripley chce zniszczyć cały kompleks i wszystkich Obcych, nie pozostawiając nawet próbek, które ten zamierza wziąć ze sobą, uwalnia z pojemników zastojowych do pokoju gdzie śpią Newt i Ripley, dwa twarzołapy, aby kobiety nie opowiedziały o chęci nielegalnego zabrania próbek Obcego pozostałym członkom oddziału. W ostatniej chwili Marines ratują Ripley i Newt przed twarzołapami i dowiadują się o spisku Burke’a. Tymczasem android Bishop przekazuje wszystkim, że strzelanina uszkodziła system chłodzący w jednym z reaktorów atmosferycznych, pod którym żołnierze znaleźli kolonistów, co spowoduje wybuch termonuklearny i zniszczenie całego kompleksu. Bishop sprowadza zdalnie rezerwowy wahadłowiec z USS Sulaco na teren kompleksu.

Obcy przedostają się jednak do zablokowanych przez marines przejść i zabijają kilku z nich, w tym Hudsona. Burke wykorzystuje zamieszanie i próbuje ratować się na własną rękę uciekając do innego pomieszczenia. Po zablokowaniu drzwi zostaje zaatakowany przez Obcego. Vasquez z powodu braku amunicji zmuszona jest porzucić swój karabin i odeprzeć atak trzech Obcych pistoletem. W bliskim kontakcie z krwią jednego ze stworzeń odnosi poważne rany. Gorman honorowo wraca by ją ratować. Niestety obydwoje zostają okrążeni i decydują wysadzić się w powietrze granatem wstrząsowym. Newt wyprowadza ocalałych (Hicksa i Ripley) z jednego kompleksu do drugiego, lecz sama wpada do pomieszczenia chłodzącego w wyniku wstrząsu po detonacji. Hicks wraz z Ripley próbują uwolnić dziewczynkę, lecz zostaje ona porwana przez Obcego do głównego gniazda. Nie wierząc w śmierć Newt, zrozpaczona Ripley zostawia rannego Hicksa pod opieką Bishopa i podąża sygnałem jej nadajnika. Odnajduje Newt oraz Burke’a, który ma już w sobie zarodek Obcego. Ripley zostawia mu granat. W drodze powrotnej do wahadłowca Ripley i Newt trafiają na ogromne skupisko jaj i wysiadującą je Królową Obcych. Bohaterka niszczy wszystkie jaja i zabija dwóch Obcych-strażników broniących królowej. Następnie razem z Newt wydostają się windą na powierzchnię i odlatują wahadłowcem na statek-matkę (USS Sulaco). W tym samym momencie ogromny wybuch nuklearny niszczy wszystkich Obcych i budynki będące na LV-426.

Na statku-matce, jedyni ocaleni – Ripley, Newt, Hicks i Bishop – przygotowują się do powrotu na Ziemię. Podczas gdy Hicks jest nieprzytomny i oczekuje na umieszczenie go w komorze kriogenicznej, z wahadłowca niespodziewanie wychodzi Królowa, która pozostawała w ukryciu od startu z Acherona (LV-426), i rozrywa na pół Bishopa. Przerażona Newt chowa się pod podłogę hangaru, Ripley zaś wsiada do ładowarki (futurystyczna wersja wózka widłowego) i walczy z królową, którą w końcu wyrzuca w przestrzeń kosmiczną. Po zwycięskiej walce, Ripley wraz z Newt, Hicksem i pozostałością Bishopa poddają się hibernacji i lecą, jak sądzą, prosto na Ziemię.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Box office[edytuj | edytuj kod]

Budżet filmu jest szacowany na ok 17-18 milionów dolarów. Według Box Office Mojo w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie film zarobił ponad 86 mln USD. W innych krajach przychody wyniosły blisko 46, a łączny przychód 131 milionów dolarów[2].

Krytyka w mediach[edytuj | edytuj kod]

Film spotkał się z bardzo dobrą reakcją krytyków. W serwisie Rotten Tomatoes 99% z 71 recenzji jest pozytywne, a średnia ocen wyniosła 9,01/10[3]. Na portalu Metacritic średnia ocen z 22 recenzji wyniosła 84 punkty na 100[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1987 Hugo Awards. World Science Fiction Society. [dostęp 2016-05-01]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  2. Aliens (ang.). Box Office Mojo. [dostęp 17.09.2019].
  3. Aliens (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 17.09.2019].
  4. Aliens (ang.). Metacritic. [dostęp 17.09.2019].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]