Obcy – decydujące starcie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Obcy – decydujące starcie
Aliens
Ilustracja
Gatunek

film akcji, science fiction

Data premiery

14 lipca 1986
1 sierpnia 1987 (Polska)

Kraj produkcji

Stany Zjednoczone

Język

angielski

Czas trwania

137 min
154 min (wersja reżyserska)

Reżyseria

James Cameron

Scenariusz

James Cameron

Główne role

Sigourney Weaver
Carrie Henn
Michael Biehn
Paul Reiser
Lance Henriksen
William Hope
Bill Paxton
Jenette Goldstein

Muzyka

James Horner

Zdjęcia

Adrian Biddle

Scenografia

Peter Lamont

Kostiumy

Emma Porteous

Montaż

Ray Lovejoy

Produkcja

Gale Anne Hurd, Gordon Carroll, David Giler, Walter Hill,

Wytwórnia

20th Century Fox
Brandywine Productions
SLM Production Group

Dystrybucja

20th Century Fox

Budżet

17-18 mln USD

Przychody brutto

131 mln USD

Poprzednik

Obcy – ósmy pasażer Nostromo

Kontynuacja

Obcy 3

Nagrody
2 Oscary (z 7 nominacji)
Sigourney Weaver (1989)
Lance Henriksen (2006)

Obcy – decydujące starcie (tytuł oryg. Aliens) – film fantastycznonaukowy z 1986 roku, druga część serii filmów o Obcym, wyreżyserowana przez Jamesa Camerona. Laureat dwóch Oscarów za efekty specjalne i montaż dźwięku. Film otrzymał nagrodę Hugo w kategorii najlepsza prezentacja dramatyczna w 1987 roku[1]. W Polsce znany również pod tytułem Obcy 2[2].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Po pięćdziesięciu siedmiu latach dryfowania w przestrzeni kosmicznej, kapsuła ratunkowa Ellen Ripley zostaje odnaleziona i dostarczona do stacji orbitalnej Gateway, należącej do Korporacji Weyland-Yutani. Podczas przesłuchania w sprawie zniszczenia statku i ładunku, nikt nie wierzy w opowieść o tym, co kobieta przeżyła na holowniku Nostromo i zostają jej odebrane uprawnienia oficera. Okazuje się, że księżyc, na którym znaleziono obcą formę życia, jest w tej chwili zamieszkany przez kilkadziesiąt rodzin kolonizatorów, którzy swoją osadę nazywają Hadley Hope. Jednak gdy z księżycem urywa się komunikacja, słowa Ripley nabierają głębszego sensu, a na księżyc LV-426 wraz z Ripley i przedstawicielem Korporacji – Carterem Burke’em wyrusza z misją ratunkową dobrze uzbrojony oddział Kolonialnej Piechoty Morskiej, dowodzony przez porucznika Gormana.

W opustoszałej bazie kolonistów, grupa komandosów odnajduje dziewczynkę o imieniu Newt, która szybko zaprzyjaźnia się z Ripley. W laboratorium znajdują również dwa facehuggery, utrzymywane przy życiu, umieszczone w pojemnikach zastojowych. Po poszukiwaniach pozostałych żyjących kolonizatorów Marines odkrywają, że wszystkie rodziny znajdują się w jednym kompleksie. Porucznik Gorman wysyła tam wszystkich Marines dowodzonych przez sierżanta Apone. W podziemiach kompleksu okazuje się, że żołnierze nie mogą używać amunicji do karabinów pulsacyjnych i elpeemów (logiczny pistolet maszynowy), gdyż grozi to uszkodzeniem chłodzenia reaktora i w rezultacie wybuchem termojądrowym. Na miejscu znajdują ciała wszystkich kolonistów zawinięte w kokony Obcych, którzy po chwili wydostają się z zakamarków i wybijają prawie cały oddział. Ci, którym udaje się przeżyć, wraz z Ripley powracają do wozu pancernego. Najwyższy stopniem ocalały żołnierz – kapral Hicks, za namową Ripley decyduje się na zniszczenie całego kompleksu przez zbombardowanie go z orbity pociskiem nuklearnym. Prom zrzutowy mający zabrać ich z księżyca na Sulaco rozbija się (Spunkmayer i Ferro pilotujący prom giną z rąk Obcego), przez co grupa musi powrócić do kompleksu.

Ripley i żołnierze barykadują się w jednej z jego części i obmyślają skuteczny plan ujścia z życiem. Do ochrony wykorzystują m.in. cztery automatyczne roboty obronne (występują jedynie w wersji reżyserskiej filmu). Gdy Burke słyszy, że Ripley chce zniszczyć cały kompleks i wszystkich Obcych, nie pozostawiając nawet próbek, które ten zamierza wziąć ze sobą, uwalnia z pojemników zastojowych do pokoju gdzie śpią Newt i Ripley, dwa twarzołapy, aby kobiety nie opowiedziały o chęci nielegalnego zabrania próbek Obcego pozostałym członkom oddziału. W ostatniej chwili Marines ratują Ripley i Newt przed twarzołapami i dowiadują się o spisku Burke’a. Tymczasem android Bishop przekazuje wszystkim, że strzelanina uszkodziła system chłodzący w jednym z reaktorów atmosferycznych, pod którym żołnierze znaleźli kolonistów, co spowoduje wybuch termonuklearny i zniszczenie całego kompleksu. Bishop sprowadza zdalnie rezerwowy wahadłowiec z USS Sulaco na teren kompleksu.

Obcy przedostają się jednak do zablokowanych przez marines przejść i zabijają kilku z nich, w tym Hudsona. Burke wykorzystuje zamieszanie i próbuje ratować się na własną rękę uciekając do innego pomieszczenia. Po zablokowaniu drzwi zostaje zaatakowany przez Obcego. Vasquez z powodu braku amunicji zmuszona jest porzucić swój karabin i odeprzeć atak trzech Obcych pistoletem. W bliskim kontakcie z krwią jednego ze stworzeń odnosi poważne rany. Gorman honorowo wraca by ją ratować. Zostają okrążeni i decydują wysadzić się w powietrze granatem wstrząsowym. Newt wyprowadza ocalałych (Hicksa i Ripley) z jednego kompleksu do drugiego, lecz sama wpada do pomieszczenia chłodzącego w wyniku wstrząsu po detonacji. Hicks wraz z Ripley próbują uwolnić dziewczynkę, lecz zostaje ona porwana przez Obcego do głównego gniazda. Nie wierząc w śmierć Newt, zrozpaczona Ripley zostawia rannego Hicksa pod opieką Bishopa i podąża sygnałem jej nadajnika. Odnajduje Newt oraz Burke’a, który ma już w sobie zarodek Obcego. Ripley zostawia mu granat. W drodze powrotnej do wahadłowca Ripley i Newt trafiają na ogromne skupisko jaj i wysiadującą je Królową Obcych. Bohaterka niszczy wszystkie jaja i zabija dwóch Obcych-strażników broniących królowej. Następnie razem z Newt wydostają się windą na powierzchnię i odlatują wahadłowcem na statek-matkę (USS Sulaco). W tym samym momencie ogromny wybuch nuklearny niszczy wszystkich Obcych i budynki będące na LV-426.

Na statku-matce, jedyni ocaleni – Ripley, Newt, Hicks i Bishop – przygotowują się do powrotu na Ziemię. Podczas gdy Hicks jest nieprzytomny i oczekuje na umieszczenie go w komorze kriogenicznej, z wahadłowca niespodziewanie wychodzi Królowa, która pozostawała w ukryciu od startu z Acherona (LV-426), i rozrywa na pół Bishopa. Przerażona Newt chowa się pod podłogę hangaru, Ripley zaś wsiada do ładowarki (futurystyczna wersja wózka widłowego) i walczy z królową, którą w końcu wyrzuca w przestrzeń kosmiczną. Po zwycięskiej walce, Ripley wraz z Newt, Hicksem i pozostałością Bishopa poddają się hibernacji i lecą, jak sądzą, prosto na Ziemię.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Box office[edytuj | edytuj kod]

Budżet filmu jest szacowany na ok. 17-18 milionów dolarów. Według Box Office Mojo w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie film zarobił ponad 86 mln USD. W innych krajach przychody wyniosły blisko 46, a łączny przychód 131 milionów dolarów[3].

Krytyka w mediach[edytuj | edytuj kod]

Film spotkał się z bardzo dobrą reakcją krytyków. W serwisie Rotten Tomatoes 97% z 76 recenzji uznano za pozytywne, a średnia ocen wyniosła 9/10[4]. Na portalu Metacritic średnia ocen z 22 recenzji wyniosła 84 punkty na 100[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1987 Hugo Awards. World Science Fiction Society. [dostęp 2016-05-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-07)].
  2. http://www.imagebam.com/image/3ba7c4318626385
  3. Aliens (ang.). Box Office Mojo. [dostęp 2019-09-17].
  4. Aliens (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2021-08-05].
  5. Aliens (ang.). Metacritic. [dostęp 2021-08-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]