Objaw Kerniga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Objaw Kerniga (ang. Kernig's sign) – objaw związany z zajęciem opon mózgowych przez stan zapalny, obecny u 5% dorosłych z zapaleniem opon mózgowo rdzeniowych[1]. Wyróżnia się dwa objawy Kerniga:

  • Górny: zginając tułów siedzącego pacjenta ku przodowi badający stwierdza odruchowe zgięcie kończyn dolnych w stawach kolanowym i biodrowym.
  • Dolny: pacjent leży płasko na plecach; kończyna dolna pacjenta zgięta w stawie biodrowym o 90°, przy próbie wyprostowania w stawie kolanowym, pojawia się skurcz mięśni uniemożliwiający wyprost, powodując opór i ból[2].

Objaw Kerniga jest obustronny w przeciwieństwie do objawu Lasègue’a w rwie kulszowej. Objaw opisał jako pierwszy Woldemar Kernig w 1882 roku[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jacek Juszczyk, Andrzej Gładysz Diagnostyka różnicowa chorób zakaźnych (Warszawa 1989) ​ISBN 83-200-1422-0
  • Ryszard Podemski: Kompendium neurologii. Gdańsk: Via Medica, 2008. ISBN 978-83-7555-054-2.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Thomas KE, Hasbun R, Jekel J, Quagliarello VJ. The diagnostic accuracy of Kernig's sign, Brudzinski's sign, and nuchal rigidity in adults with suspected meningitis. „Clin. Infect. Dis.”. 35 (1), s. 46-52, 2002. PMID: 12060874. 
  2. http://www.mp.pl/interna/chapter/B16.I.1.25.
  3. Kernig VM. Ein Krankheitssymptom der acuten Meningitis. „St. Petersburger medicinische Wochenschrift”. 7, s. 398, 1882. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.