Objaw Kerniga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Objaw Kerniga (ang. Kernig's sign) – objaw związany z zajęciem opon mózgowych przez stan zapalny, obecny u 5% dorosłych z zapaleniem opon mózgowo rdzeniowych[1]. Wyróżnia się dwa objawy Kerniga:

  • Górny: zginając tułów siedzącego pacjenta ku przodowi badający stwierdza odruchowe zgięcie kończyn dolnych w stawach kolanowym i biodrowym.
  • Dolny: pacjent leży płasko na plecach; kończyna dolna pacjenta zgięta w stawie biodrowym o 90°, przy próbie wyprostowania w stawie kolanowym, pojawia się skurcz mięśni uniemożliwiający wyprost, powodując opór i ból.[2]

Objaw Kerniga jest obustronny w przeciwieństwie do objawu Lasègue’a w rwie kulszowej. Objaw opisał jako pierwszy Woldemar Kernig w 1882 roku[3].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jacek Juszczyk, Andrzej Gładysz Diagnostyka różnicowa chorób zakaźnych (Warszawa 1989) ​ISBN 83-200-1422-0
  • Ryszard Podemski: Kompendium neurologii. Gdańsk: Via Medica, 2008. ISBN 978-83-7555-054-2.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Thomas KE, Hasbun R, Jekel J, Quagliarello VJ. The diagnostic accuracy of Kernig's sign, Brudzinski's sign, and nuchal rigidity in adults with suspected meningitis. „Clin. Infect. Dis.”, 2002. PMID: 12060874. 
  2. http://www.mp.pl/interna/chapter/B16.I.1.25.
  3. Kernig VM. Ein Krankheitssymptom der acuten Meningitis. „St. Petersburger medicinische Wochenschrift”. 7, s. 398, 1882. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.