Oblężenie Baru (1768)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy oblężenia Baru przez Rosjan w 1768. Zobacz też: Oblężenie Baru – stronę ujednoznaczniającą.
Oblężenie Baru
Konfederacja barska
Czas 19 czerwca 1768
Miejsce Bar
Terytorium Rzeczpospolita Obojga Narodów
Wynik klęska konfederatów, zdobycie Baru przez Rosjan
Strony konfliktu
Imperium Rosyjskie Konfederacja barska
Dowódcy
gen. mjr Apraksin
Franciszek Ksawery Branicki
Kajetan Giżycki
Wojciech Barczewski
ks. Marek Jandołowicz
Straty
250 zabitych 150 zabitych w walce
1162 jeńców
45 armat
Konfederacja barska

Bar - Kraków - Okopy Świętej Trójcy - Rogi - Miejsce Piastowe - Iwla - Słonim - Białystok - Orzechów - Łomazy - Rzeszów - Dobra - Kcynia - Blechnarka - Jedlicz - Siepietnica - Kościan - Jasna Góra - Rachów - Szreńsk - Groby - Lanckorona - Charchwo - Charchówek - Widawa - Stołowicze - Doroszewicze - Wawel

Oblężenie Baru (inaczej obrona Baru) – przeprowadzona 19 czerwca 1768 roku przez konfederatów barskich pod wodzą Kajetana Giżyckiego, Wojciecha Barczewskiego i księdza Marka Jandołowicza obrona fortecy Bar, zakończona jej szturmem i zdobyciem przez wojska rosyjskie generała–majora Apraksina, wspierane przez wierne Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu wojska koronne pod wodzą regimentarza Franciszka Ksawerego Branickiego.

Jakkolwiek wojska polskie nie wzięły bezpośredniego udziału w szturmie, to Branicki sam poprowadził żołnierzy rosyjskich na Bar, wydając im komendę naprzód (ros. приступай).

Rosjanie wzięli do niewoli 1162 jeńców i zdobyli 45 armat, 440 strzelb i 320 szabel, tracąc 250 ludzi. Straty konfederatów wyniosły 150 ludzi, jednak już po bitwie Rosjanie wymordowali 250 polskich jeńców.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]