Oblężenie Carrigafoyle Castle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oblężenie Carrigafoyle Castle
II powstanie Desmondów 1579-1580
Carrigafoyle Castle undergoing restoration in 2003.jpg
Carrigafoyle Castle- prace renowacyjne w roku 2003
Czas 1580
Miejsce hrabstwo Kerry, koło Ballylongford
Terytorium Irlandia
Wynik zwycięstwo angielskie
Strony konfliktu
Flag of Munster.svg irlandzcy rebelianci na służbie Desmonda Anglia oddziały angielskie
Dowódcy
Sir William Pelham
Siły
66 żołnierzy, wielu cywili 600



Oblężenie Carrigafoyle Castleoblężenie, które miało miejsce w okresie Wielkanocy roku 1580 na brzegu rzeki Shannon (dzisiejsze hrabstwo Kerry) w Irlandii. Było ono częścią walki Korony Brytyjskiej przeciwko Geraldowi Fitzgeraldowi (15 Earl of Desmond) w trakcie drugiego powstania Desmondów. Zamek obsadzony był wojskami rebeliantów na słuzbie Desmonda a także oddziałami katolickimi z Europy kontynentalnej.

Zamek[edytuj | edytuj kod]

Carrigafoyle Castle, pierwotnie wybudowany przez Conora Liatha O'Connora-Kerry w roku 1490 uchodził za jedną z najsilnieszych twierdz irlandzkich ówczesnych czasów. Zamek składał się z dwóch budynków głównych (wież). Całość postawiona była na skale w małej zatoczce na rzece Shannon. Swoją nazwę wywodzi z irlandzkiego: Carraig an Phoill. Zamek miał strategiczne znaczenie, z niego to kontrolowano drogę wodną, dzięki której zaopatrywano oddalone 32 km dalej miasto handlowe Limerick.

Zatoka po stronie północnej osłoniona była zalesioną wyspą. Od strony zachodniej zamek otoczono podwójnym murem, wewnętrzny mur otaczał dziedziniec i wzmocniony był fosą. Stok na którym położona była twierdza wznosił się na wysokość 25 m.

Oblężenie[edytuj | edytuj kod]

W trakcie drugiego powstania Desmondów, zamek obsadzony był siłami składającymi się z 50 irlandzkich i 16 hiszpańskich żołnierzy, którzy przybyli na początku roku do miasteczka Smerwick i stanowili część papieskich wojsk interwencyjnych. Wśród nich znajdowały się także kobiety i dzieci. Włoski inżynier kapitan Julian rozpoczął na prośbę Eleonory- hrabiny Desmond, rozbudowę stanowisk obronnych. W trakcie oblężenia hrabina wyjechała do swojego męża do Castleisland, prace jednak nie zostały ukończone.

Dowódca Anglików Sir William Pelham na czele 600 ludzi pod wodzą Sir Williama Wintera rozpoczął tymczasem marsz w kierunku Munsteru. Winter dowodził też jednostkami nawodnymi, które były pomocne w oblężeniu. Po dotarciu w rejon Carrigafoyle Castle, Anglicy ustawili się na południowy zachód od zamku, a ich artyleria zajęła stanowiska wzdłuż niższego muru, około 100 m na południe od zewnętrznych wałów obronnych. Po stronie północnej murów, ustawiono kompanię piechoty uzbrojoną w lance.

Anglicy przez dwa dni bombardowali zamek (6 godzin dziennie) za pomocą trzech tzw. demi-cannons (działa 32 funtowe). Wraz z innymi działami, ostrzeliwały one zamek z dogonych pozycji w zatoce.

Pierwszego dnia oblężenia (niedziela wielkanocna), Pelham zdecydował się podpłynąć pod mury od strony rzeki, jego ludzie zostali jednak odparci ogniem strzeleckim i zepchnięci ze skał do wody. W odparciu ataku znaczny udział wzięli hiszpańscy halabardnicy. W trakcie bombardowania Pelham został raniony odłamkiem, ataku jednak nie przerwano.

Drugiego dnia Pelham otrzymał wsparcie w postaci wojsk Wintera. Finalny atak, poprowadzony przez kapitana Machwortha i Johna Zouche, skoncentrował się na części zamku położonej najdalej od dział, gdzie znajdowała się większość obrońców. Po odaniu 3 salw, wieża zawaliła się w końcu, zasypując wielu ludzi. Ci, którzy ocaleli, próbowali ucieczki przez wodę, zostali jednak zabici z broni palnej lub od miecza. Jeńców zabrano do obozu angielskiego, gdzie powieszono ich na drzewach. Ostatnim straconym był kapitan Julian.

Następstwa[edytuj | edytuj kod]

Znaczenie zamku było tak duże, że gdy tylko rozeszła się wieść o jego upadku, pozostałe twierdze szybko wpadły w ręce Anglików. Rebelianci wycofali się, rozpoczynając walkę partyzancką.

Zamek w wyniku oblężenia był tak znacznie uszkodzony, że już nigdy nie został odbudowany. Ruiny, zwłaszcza zewnętrzne mury obronne, można oglądać jeszcze dzisiaj.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John O'Donovan: Annals of Ireland by the four Masters.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]