Oblężenie Fortu Niagara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oblężenie Fortu Niagara
Wojna o kolonie amerykańskie 1754-1763
Ilustracja
Fort Niagara
Czas 6 lipca-26 lipca 1759
Miejsce niedaleko Youngstown
Terytorium Prowincja Nowy Jork
Wynik zwycięstwo brytyjskie
Strony konfliktu
Wielka Brytania
Irokezi
Francja
Dowódcy
John Prideaux
William Johnson
Sayenqueraghta
Pierre Pouchot
Siły
2 000 żołnierzy
1 000 milicji
945 Irokezów
486 ludzi
Straty
239 zabitych lub rannych 109 zabitych lub rannych
377 pojmanych
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
miejsce bitwy
miejsce bitwy
43°15′45,68″N 79°03′47,92″W/43,262690 -79,063310
Wojna o panowanie w Ameryce Północnej

Jumonville GlenGreat MeadowsFort BeauséjourMonongahelaLake GeorgeFort OswegoSabbath Day PointFort William HenryLouisbourgFort CarillonFort DuquesneFort LigonierFort NiagaraLa Belle FamilleRównina AbrahamaSainte-FoyTysiąc WyspSignal Hill

Oblężenie Fortu Niagaraoblężenie, które miało miejsce w dniach od 6 do 26 lipca 1759 roku, podczas wojny o kolonie, stanowiącej północnoamerykański front wojny siedmioletniej.

Brytyjski atak na Fort Niagara był częścią kampanii likwidowania francuskich umocnień w okolicach Wielkich Jezior i w dolinie rzeki Ohio – operacji pozwalającej na uderzenie od zachodu na Nową Francję skoordynowane z uderzeniem generała Wolfe od wschodu. Generał Prideaux osiągnął Fort Niagara 6 lipca z 2 500 ludźmi. Kapitan Pouchot stworzył w nim silną obronę, która kosztowała życie Prideaux kilka dni po rozpoczęciu oblężenia. Dowództwo sił brytyjskich przejął William Johnson, który przyjął francuską kapitulację 26 lipca po tym, jak siły francuskie idące z odsieczą zostały zniszczone w bitwie pod La Belle Famille.

Fort Niagara upadł. Z powodu braku sił do skutecznej obrony umocnień nadgranicznych (generał Montcalm zebrał wszystkie siły Nowej Francji w mieście Québec w celu przeciwstawienia się decydującemu uderzeniu brytyjskiemu). Zmusiło to Francuzów do opuszczenia bez walki Fortu St. Frédéric a nawet potężnego Fortu Carillon (nazwanego przez Brytyjczyków Fort Ticonderoga), który obronił się rok wcześniej. Pomimo, że droga wodna do Montrealu i doliny Rzeki Świętego Wawrzyńca przez jezioro Champlain teraz została otwarta, francuska obrona Fortu Niagara i w innych miejscach przedłużyła wojnę do następnego roku i pozwoliła siłom francuskim pod wodzą François Gaston de Lévis podjąć w 1760 roku próbę odbicia Quebecu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Walter R. Borneman: The French and Indian War: Deciding the Fate of North America. New York: Harper-Collins Publishers, 2006. ISBN 978-0-06-076185-1.