Oblężenie Kamieńca Podolskiego (1652)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oblężenie Kamieńca Podolskiego przez Kozaków
Powstanie Chmielnickiego
Czas czerwiec 1652
Miejsce Kamieniec Podolski
Terytorium Ukraina
Wynik utrzymanie twierdzy przez wojska koronne
Strony konfliktu
Rzeczpospolita Kozacy
Chanat Krymski
Dowódcy
Stanisław Rewera Potocki Tymofiej Chmielnicki
Siły
ok. 2500 ok. 18000
Straty
nieznane nieznane
brak współrzędnych
Powstanie Chmielnickiego

Żółte Wody (1648) – Korsuń (1648) – Konstantynów (1648) – Piławce (1648) – Pohost (1648) – Lwów (1648) – Zamość (1648) – Mozyrz I (1649) – Łojów I (1649) – Zahal (1649) – Zbaraż (1649) – Zborów (1649) – Krasne (1651) – Kopyczyńce (1651) – Beresteczko (1651) – Łojów II (1651) – Biała Cerkiew (1651) – Batoh (1652) – Kamieniec Podolski (1652) – Monasterzyska (1653) – Suczawa (1653) – Czarnobyl (1653) – Żwaniec (1653) – Homel (1653) – Mozyrz II (1653)

Oblężenie Kamieńca Podolskiego – trwające przez 2 tygodnie zbrojne oblężenie twierdzy w Kamieńcu Podolskim przez wojska kozackie dowodzone przez Tymofieja Chmielnickiego. Kozacy dwa tygodnie w czerwcu 1652 roku bezskutecznie oblegali zamek, jednak odstąpili i spustoszyli jedynie okolice Kamieńca. Dalej więc Kamieniec Podolski był symbolem niezwyciężonej twierdzy i ważnym garnizonem Rzeczypospolitej w czasie powstania Chmielnickiego.

Oddziały kozackie pod dowództwem Tymofieja Chmielnickiego były w drodze do Mołdawii w celu zawarcia przez Tymofieja małżeństwa z Rozandą Lupu. Bohdan Chmielnicki był tak pewny zdobycia twierdzy, że ponoć zapraszał już do Kamieńca gości na wesele jego syna i nazywał Rozandę „księżną podolską”. Stary Chmielnicki sam nie znajdował się pod murami miasta, posyłał tylko listy wzywające do poddania się. Jednak twierdza, świeżo zaopatrzona przez Marcina Kalinowskiego, posiadająca uzupełnione zapasy i kilku zdolnych dowódców wewnątrz jak wojewoda podolski Stanisław Rewera Potocki czy wojewoda ruski Stanisław Lanckoroński, oparła się namowom kozaków. Brak narzędzi oblężniczych oraz panująca zaraza zmusiły Chmielnickiego do odstąpienia od oblężenia twierdzy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]