Oblężenie Sandomierza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oblężenie Sandomierza
II najazd mongolski na Polskę
Ilustracja
Tatarska rzeż mnichów w kościele w Sandomierzu
Czas

1259–1260

Miejsce

Sandomierz

Terytorium

Polska

Wynik

zwycięstwo Tatarów

Strony konfliktu
wojska tatarskie wspierane przez Litwinów, Rusinów i Jaćwingów mieszkańcy Sandomierza
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane 49 zakonników i nieznana liczba mieszkańców
brak współrzędnych

Oblężenie Sandomierza – bitwa stoczona w czasie II najazdu mongolskiego na Polskę i zakończyło się poddaniem miasta.

Przebieg oblężenia[edytuj | edytuj kod]

Po dotarciu do Sandomierza pod koniec 1259 roku wojska tatarskie wspomagane przez Litwinów, Rusinów i Jaćwingów rozpoczęły jego oblężenie. Jednak Tatarzy, nienawykli do oblężeń, przekonali mieszkańców w zamian za obietnicę bezpieczeństwa do poddania miasta. Nie dotrzymali jednak danego słowa. Plądrowaniu Sandomierza towarzyszyło mordowanie lub topienie jego mieszkańców w Wiśle[1]. Dopuścili się także rzezi 49 mnichów z zakonu dominikanów. Zakonnicy wraz z przeorem Sadokiem z Bolonii zostali 2 lutego 1260 zabici w kościele w czasie śpiewania hymnu na chwałę Matki Boskiej.[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stopka 1993 ↓, s. 59-60.
  2. Jerzy Daniel, Kalendarz Świętokrzyski 2005. Wydawnictwo Jedność Kielce 2014, s.215.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]