Oblężenie Sewastopola (1854-1855)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oblężenie Sewastopola
Wojna krymska
Panorama dentro.JPG
Czas 1 października 185411 września 1855
Miejsce Sewastopol
Terytorium Krym, Ukraina
Wynik zwycięstwo sprzymierzonych
Strony konfliktu
 Wielka Brytania
Francja Francja
 Imperium osmańskie
Rosja Rosja
Dowódcy
Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Lord Raglan,
Francja François Certain de Canrobert
Władimir Korniłow
Paweł Nachimow
Eduard Totleben
Siły
67 000 (X 1854)
175 000 (VII 1855)
36 600 (X 1854)
43 000 (V 1855)
Straty
128 387 zabitych, zmarłych i rannych 102 000 zabitych, zmarłych i rannych
Wojna krymska

Olteniţa - Synopa - Cetate - Silistra - Kurekdere - Bomarsund - Pietropawłowsk - Alma - Sewastopol - Bałakława - Inkerman - Eupatoria - Malakoff - Taganrog - Czorna - Kars - Kinburn

Oblężenie Sewastopolaoblężenie głównej rosyjskiej bazy morskiej nad Morzem Czarnym podczas wojny krymskiej przez wojska koalicji brytyjsko-francusko-tureckiej. Trwało 349 dni od 17 października 1854 do 11 września 1855 i zakończyło się zdobyciem miasta przez sprzymierzonych.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Po wylądowaniu na Krymie wojska sprzymierzonych ruszyły wzdłuż wybrzeża w kierunku Sewastopola. Rosjanie pod dowództwem księcia Aleksandra Mienszykowa podjęli nieudaną próbę ich powstrzymania nad Almą. Wkrótce potem Mienszykow wyprowadził z Sewastopola swoją armię, pozostawiając w mieście garnizon pod dowództwem admirałów Korniłowa i Nachimowa. Pomimo zdecydowanej liczebnej przewagi, Francuzi i Brytyjczycy nie zdecydowali się na szturm, czekając na przybycie ciężkich dział oblężniczych. Dzięki temu Rosjanie uzyskali cenny czas na wzmocnienie fortyfikacji twierdzy i ściągnięcie na Krym posiłków.

Oblężenie miasta[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu walk pod Inkermanem na naradę zebrali się dowódcy sprzymierzonych. Podczas narady zgodnie zdecydowano, że nie uda się zdobyć twierdzy przed nadejściem zimy. Lord Raglan wahał się nad przerwaniem oblężenia na czas zimy, ale ostatecznie został przekonany przez Canroberta i jego podwładnych, że odstąpienie od oblężenia dałoby szansę Rosjanom na umocnienie swojej armii. Duży wpływ na decyzję Raglana miały zapewnienia wiceadmirałów Dundasa i Amelina, że flota zdoła zimą zaopatrzyć armię. Zapewnienia wiceadmirałów sprawdziły się i dostawy zaopatrzenia na Krym nie zostały poważniej zakłócone. Podczas zimy walki ograniczyły się do drobnych starć patroli i sporadycznej wymiany ognia artyleryjskiego. Brak odpowiedniej odzieży i słabe wyżywienie spowodowały duży wzrost zachorowań. Przepełnione szpitale wojskowe nie mogły sobie poradzić z chorobami dziesiątkującymi armię. W styczniu 1855 roku około 50% brytyjskich żołnierzy było chorych. Sytuacja zaczęła się poprawiać gdy 4 listopada 1854 roku na Krymie wylądował korpus pielęgniarek składający się z 38 ochotniczek. Siły sprzymierzonych zostały wzmocnione gdy 5 stycznia w Eupatorii wylądował ponad 25-tysięczny korpus turecki pod dowództwem Omara – Paszy.

Plany sprzymierzonych[edytuj | edytuj kod]

Generał Canrobert i Lord Raglan uznali, że posiadane przez nich siły są niewystarczające i zażądali od swoich rządów wzmocnienia kontyngentów. Proces ten odbywał się praktycznie do końca wojny krymskiej. Sprzymierzeni nie mogli się zdecydować co do kwestii sposobu opanowania miasta. Canrobert rozważał plan zakładający atak Brytyjczyków na Dzielnicę Południową, a jego oddziały miałyby zaatakować Dzielnicę Północną. Na taki plan nie zgadzał się Lord Raglan, który uważał, że dysponuje zbyt słabymi siłami, aby opanować Dzielnicę. Ostatecznie ustalono, że oblężenie ograniczy się do Dzielnicy Południowej.

Bombardowanie[edytuj | edytuj kod]

Generał Canrobert ponaglany przez cesarza na początku kwietnia uznał, że dysponuje wystarczającą liczbą armat, by móc przeprowadzić bombardowanie. Ostrzał rozpoczął się 9 kwietnia i trwał osiem dni. Jednak niesprzyjająca pogoda uniemożliwiała koordynację ognia i określanie jego skutków. Po wyczerpaniu większości amunicji, gen. Canrobert nakazał przerwać bombardowanie i odwołał planowany szturm.

Kolejne bombardowanie i szturm 18 czerwca[edytuj | edytuj kod]

Sprzymierzeni postanowili przeprowadzić generalny szturm na Sewastopol. Atak miał być poprzedzony bombardowaniem. Początek ostrzału zaplanowano na 17 czerwca, a szturm miał nastąpić następnego dnia. Bombardowanie rozpoczęło się o świcie 17 czerwca. Trwający przez cały dzień ostrzał nasilił się wieczorem. Bombardowanie zakończono o późnych godzinach wieczornych. Szturm rozpoczął się nieoczekiwanie prawie godzinę przed wyznaczonym czasem. Kolumnę nacierającą na miasto zaatakowano od czoła kartaczami, a z prawej strony ogniem okrętów. Obrońcy walczyli nieustępliwie i odparli atak. Rozbita kolumna szturmowa wycofała się na pozycję wyjściową. Kolejne ataki także się nie powiodły i Rosjanie odparli szturm generalny.

Bombardowanie, szturm i upadek twierdzy[edytuj | edytuj kod]

Pomimo niepowodzenia poprzedniego bombardowania generał Pelissier uznał, iż siły przeciwnika osłabły na tyle, że uda się zająć twierdzę. Ostrzał rozpoczął się 5 września. Uczestniczyło w nim 775 dział sprzymierzonych. Ogień został skoncentrowany na wytypowanych do szturmu obiektach. Po trzech dniach bombardowania straty Rosjan były bardzo duże. Do ataku kolumny szturmowe ruszyły o godzinie 12 w południe. Szturm około godziny 17 po licznych starciach zakończył się sukcesem sprzymierzonych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • E.W. Tarle, Wojna krymska.