Obory (powiat golubsko-dobrzyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 53°0′7″N 19°12′50″E
- błąd 38 m
WD 53°0'N, 19°15'E, 53°0'N, 19°15'E
- błąd 20476 m
Odległość 5 m
Obory
wieś
Ilustracja
Eklektyczna kaplica grobowa Borzewskich na starym cmentarzu
Państwo  Polska
Województwo  kujawsko-pomorskie
Powiat golubsko-dobrzyński
Gmina Zbójno
Liczba ludności (III 2011) 169[1]
Strefa numeracyjna 54
Kod pocztowy 87-645
Tablice rejestracyjne CGD
SIMC 0872378
Położenie na mapie gminy Zbójno
Mapa konturowa gminy Zbójno, po prawej znajduje się punkt z opisem „Obory”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Obory”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Obory”
Położenie na mapie powiatu golubsko-dobrzyńskiego
Mapa konturowa powiatu golubsko-dobrzyńskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Obory”
Ziemia53°00′07″N 19°12′50″E/53,001944 19,213889

Oborywieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie golubsko-dobrzyńskim, w gminie Zbójno.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa włocławskiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 169 mieszkańców[1]. Jest, wespół ze wsią Ruże (169 mieszkańców), dziesiątą co do wielkości miejscowością gminy Zbójno.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Według regestru poborowego ziemi dobrzyńskiej z roku 1564, wieś Obory, parafia Chojno, należała do Alberta Łochockiego.[2] Od 1605 r. istnieje tu klasztor ojców karmelitów ze sprowadzoną z Bydgoszczy łaskami słynącą figurą Matki Bożej Bolesnej (Pietà). Latem 1825 r. w Oborach przebywał Fryderyk Chopin. W czasie powstania styczniowego klasztor stał się miejscem gromadzenia oddziałów partyzanckich, m.in. Artura Sumińskiego z pobliskiego Zbójna. Po upadku powstania Rosjanie urządzili tu miejsce odosobnienia duchowieństwa zakonnego i diecezjalnego, oskarżonego o udział i popieranie insurekcji styczniowej[3].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Na początku II wojny światowej, w okresie od 30 października 1939 r. do 22 lutego 1940 r. Niemcy więzili tu kilkudziesięciu księży z diecezji płockiej i chełmińskiej, których następnie skierowano do obozów koncentracyjnych na terenie Rzeszy Niemieckiej. Zdecydowana większość z nich tam poniosła męczeńską śmierć[4].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[5] na listę zabytków wpisany jest zespół klasztorny karmelitów, nr rej.: A/705 i A/706 z 12.11.1970:

  • kościół, 1627-49
  • klasztor, 1741-53.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Obory (6), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VII: Netrebka – Perepiat, Warszawa 1886, s. 342.
  3. M. Krajewski, Z krwi waszej posiew wolności, Ludzie i miejsca powstania styczniowego na ziemi dobrzyńskiej, Dobrzyńskie Towarzystwo Naukowe, Rypin 2013, ​ISBN 978-83-63043-04-9​, passim.
  4. Mikrosław Krajewski, Eksterminacja duchowieństwa katolickiego ziemi dobrzyńskiej (b. powiaty rypiński i lipnowski) w latach okupacji hitlerowskiej (1939-1945), "Studia Płockie" t. 8: 1980 (druk 1982), s. 123-152.
  5. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo kujawsko-pomorskie. 2020-09-30. s. 35. [dostęp 2016-05-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]