Obory (powiat golubsko-dobrzyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Obory
Eklektyczna kaplica grobowa Borzewskich na starym cmentarzu
Eklektyczna kaplica grobowa Borzewskich na starym cmentarzu
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat golubsko-dobrzyński
Gmina Zbójno
Liczba ludności (III 2011) 169[1]
Strefa numeracyjna (+48) 54
Kod pocztowy 87-645
Tablice rejestracyjne CGD
SIMC 0872378
Położenie na mapie gminy Zbójno
Mapa lokalizacyjna gminy Zbójno
Obory
Obory
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Obory
Obory
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Obory
Obory
Położenie na mapie powiatu golubsko-dobrzyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu golubsko-dobrzyńskiego
Obory
Obory
Ziemia53°00′07″N 19°12′50″E/53,001944 19,213889

Oborywieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie golubsko-dobrzyńskim, w gminie Zbójno.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa włocławskiego.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) wieś liczyła 169 mieszkańców[1]. Jest, wespół ze wsią Ruże (169 mieszkańców), dziesiątą co do wielkości miejscowością gminy Zbójno.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Według regestru poborowego ziemi dobrzyńskiej z roku 1564, wieś Obory, parafia Chojno, należała do Alberta Łochockiego.[2] Od 1605 r. istnieje tu klasztor ojców karmelitów ze sprowadzoną z Bydgoszczy łaskami słynącą figurą Matki Bożej Bolesnej (Pietà). Latem 1825 r. w Oborach przebywał Fryderyk Chopin. W czasie powstania styczniowego klasztor stał się miejscem gromadzenia oddziałów partyzanckich, m.in. Artura Sumińskiego z pobliskiego Zbójna. Po upadku powstania Rosjanie urządzili tu miejsce odosobnienia duchowieństwa zakonnego i diecezjalnego, oskarżonego o udział i popieranie insurekcji styczniowej[3].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Na początku II wojny światowej, w okresie od 30 października 1939 r. do 22 lutego 1940 r. Niemcy więzili tu kilkudziesięciu księży z diecezji płockiej i chełmińskiej, których następnie skierowano do obozów koncentracyjnych na terenie Rzeszy Niemieckiej. Zdecydowana większość z nich tam poniosła męczeńską śmierć[4].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[5] na listę zabytków wpisany jest zespół klasztorny karmelitów, nr rej.: A/705 i A/706 z 12.11.1970:

  • kościół, 1627-49
  • klasztor, 1741-53.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Obory (6) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.
  3. M. Krajewski, Z krwi waszej posiew wolności, Ludzie i miejsca powstania styczniowego na ziemi dobrzyńskiej, Dobrzyńskie Towarzystwo Naukowe, Rypin 2013, ​ISBN 978-83-63043-04-9​, passim.
  4. Mikrosław Krajewski, Eksterminacja duchowieństwa katolickiego ziemi dobrzyńskiej (b. powiaty rypiński i lipnowski) w latach okupacji hitlerowskiej (1939-1945), "Studia Płockie" t. 8: 1980 (druk 1982), s. 123-152.
  5. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo kujawsko-pomorskie. 2018-09-30. s. 35. [dostęp 2016-05-21].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]