Obróbka wygładzająca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Obróbka wygładzająca (wygładzanie[1]) – wykończeniowa obróbka ścierna dokonywana głównie w celu zwiększenia gładkości obrabianych powierzchni. Wygładzanie przeprowadza się przy pomocy osełek (pilników ściernych). Obróbka taka cechuje się znacznie mniejszą szybkością skrawania od szybkości szlifowania[1].

Podział[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się trzy sposoby wygładzania różniące się kinematyką ruchów roboczych i zastosowaniem[1]:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jan Kaczmarek: Podstawy obróbki wiórowej, ściernej i erozyjnej. Warszawa: WNT, 1970, s. 639.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Jan Kaczmarek: Podstawy obróbki wiórowej, ściernej i erozyjnej. Warszawa: WNT, 1970.