Obrazów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Obrazów
Herb
Herb Obrazowa
kościół pw. św. Piotra i Pawła w Obrazowie
kościół pw. św. Piotra i Pawła w Obrazowie
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat sandomierski
Gmina Obrazów
Strefa numeracyjna (+48) 15
Kod pocztowy 27-641[1]
Tablice rejestracyjne TSA
SIMC 0800924
Położenie na mapie gminy Obrazów
Mapa lokalizacyjna gminy Obrazów
Obrazów
Obrazów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Obrazów
Obrazów
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Obrazów
Obrazów
Położenie na mapie powiatu sandomierskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu sandomierskiego
Obrazów
Obrazów
Ziemia50°41′35″N 21°38′13″E/50,693056 21,636944

Obrazówwieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie sandomierskim, w gminie Obrazów[2].

Miejscowość jest siedzibą gminy Obrazów.

Historycznie położony jest w Małopolsce, w ziemi sandomierskiej.

Przez Obrazów przebiega droga krajowa nr 77 z Lipnika do Przemyśla.

Części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Obrazów[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0800930 Kolonie część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z XIII wieku. Według Kodeksu Małopolskiego 4 lutego 1256 r. odbył się tu wiec dostojników małopolskich z księciem krakowskim i sandomierskim Bolesławem. Miejscowa parafia istnieje od co najmniej 1254 r.

Początkowo nazwę wsi zapisywano jako Obrzazów. Według Jana Długosza wieś była w XIV wieku podzielona na trzy części. Jedna z nich była uposażeniem kościoła św. Ducha w Sandomierzu. Do kościoła i przykościelnego szpitala należały 4 łany kmiece oraz karczma. Druga część Obrazowa, z karczmą i 2 łanami należała do Mikołaja Broniewskiego herbu Tarnawa, trzecia z jedną karczmą i zagrodnikiem była własnością Jana Gremby. Wszystkie te trzy części oddawały dziesięcinę miejscowemu plebanowi. Na początku XV wieku połowa wsi znalazła się w posiadaniu kościoła św. Ducha z Sandomierza. W 1623 r. wieś była własnością Hermolausa Ligęzy, kasztelana zawichojskiego. W 1725 r. – rodziny Sapiehów.

W 1809 r. stały tu wojska austriackie, które w nocy z 15 na 16 czerwca uderzyły na Sandomierz. Kapitulacja wojsk polskich, broniących miasta, podpisana została właśnie w Obrazowie.

W drugiej połowie XIX wieku wieś była własnością rodziny Wawrów, pozostawała nią do końca II wojny światowej.

2 listopada 1914 r. wojska austriackie i rosyjskie stoczyły w tych okolicach bitwę. W jej wyniku Austriacy zostali zmuszeni do wycofania się za Wisłę.

8 września 1939 r. IX kompania Wojska Polskiego stoczyła tu walkę z oddziałem niemieckim. W 1942 r. Armia Krajowa zorganizowała tutaj podchorążówkę. W akcji 27 czerwca 1941 r. miejscowa placówka AK rozbiła posterunek granatowej policji w Obrazowie. W drugiej połowie 1944 i na początku 1945 r. toczyły się tu ciężkie walki o przyczółek baranowsko-sandomierski. Przez kilka miesięcy linia frontu przebiegała wzdłuż doliny Opatówki. W czasie walk zniszczonych zostało wiele miejscowym gospodarstw, zginęło też kilkudziesięciu mieszkańców.

W latach powojennych w Obrazowie powstały sady jabłoniowe – obecnie jabłoń jest symbolem gminy Obrazów. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół wraz z dzwonnicą z II połowy XVIII w. został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.706/1-2 z 20.01.1966 i z 16.06.1977)[5].
  • Cmentarz parafialny (nr rej.: A.707 z 17.06.1988)[5].

Związani z Obrazowem[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]



Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. s. według wyboru. [dostęp 2014–03–09].
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-02-19].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013–02–15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014–03–09]. 
  4. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 18.11.2015].
  5. a b Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 53. [dostęp 2016-01-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]