Obrazki z wystawy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Obrazki z wystawy (ros. Картинки с выставки) – najpopularniejszy utwór Modesta Musorgskiego stanowiący cykl 10 miniatur fortepianowych z 1874 roku. Popularność zyskała wersja orkiestrowa dzieła, zinstrumentowana przez Maurice'a Ravela. Instrumentacji cyklu podejmowali się również inni muzycy, jak: Leopold Stokowski, którego wykonanie jest uważane za najbliższe stylowi Musorgskiego[potrzebny przypis](co ciekawe, dyrygent pominął części Tuileries i Limoges, niesłusznie twierdząc, że zostały one skomponowane przez Ravela)[potrzebny przypis].

Dzieło zostało zainspirowane wystawą akwarel i rysunków Wiktora Hartmanna, zorganizowaną latem 1874 roku, niedługo po jego śmierci. Musorgski, który był zaprzyjaźniony z malarzem, mocno przeżył jego niespodziewane odejście. Emocje te widoczne w łączącej miniatury Promenadzie, ilustrującej przechodzenie kompozytora od jednego obrazu do drugiego, jego zadumę, żal z powodu straty przyjaciela oraz sytuację jako zwiedzającego wystawę: niezdecydowanie, w którą stronę się zwrócić, przed którym obrazem zatrzymać się na dłużej.

Szczególnie 10 obrazów Hartmanna zrobiło wrażenie na Musorgskim; każdemu z nich poświęcił jedną miniaturę, nadając utworom te same tytuły, jakimi oznaczone były ich malarskie pierwowzory.

Lista utworów[edytuj]

Gnom[edytuj]

przedstawia budzącego odrazę karła, pokracznie poruszającego się na krzywych nogach. Nowatorstwem środków wyrazu utwór ten burzył ówczesne kanony estetyczne.

Stary zamek[edytuj]

jest smutną pieśnią trubadura dla mieszkającej w zamku ukochanej.

Tuileries[edytuj]

znana też jako Kłótnia dzieci w parku przedstawia igraszki najmłodszych w alejce popularnego paryskiego parku.

Bydło[edytuj]

oparte na stopniowym narastaniu dźwięku, a potem jego zanikaniu, przypomina przemarsz bydła przed stojącym nieruchomo widzem. Szeroka melodia unosząca się nad ciężkim stąpaniem zwierząt ma cechy pieśni ludowej. Utwór współcześnie często błędnie utożsamiany dosłownie z obrazem wozu ciągniętego przez woły lub byki. Musorgski w swoich częściowo wymazanych notatkach zawarł jednak wskazówkę, że Bydło, jako słowo mając wiele znaczeń w języku polskim (zwierzęta, ludzie o niskiej kulturze osobistej, lub ludzie poniżani, traktowani jak zwierzęta), to wyrażony z żalem i współczuciem muzyczny obraz uciśnionych Polaków wiezionych na Syberię wozami ciągniętymi przez woły. Druga cześć utworu to fortissimo przedstawiające polskie powstanie przeciw reżimowi carskiemu i jego tyranii. Niestety, mimo że na początku pełne pasji, będąc brutalnie tłamszone przez carskie wojska, powoli gaśnie i ostatecznie zanika całkowicie. Ze względów politycznych Musorgski nie podał do publicznej wiadomości prawdziwego znaczenia tytułu.

Taniec kurcząt w skorupkach[edytuj]

lekkie, wdzięczne scherzino jest nawiązaniem do szkicu kostiumów, jaki Hartmann wykonał do baletu Trilby.

Samuel Goldenberg i Szmul[edytuj]

w dwóch żydowskich melodiach ukazane zostały postaci bogatego i statecznego Goldenberga oraz biednego, gadatliwego Szmula, starającego się zaabsorbować tego pierwszego.

Rynek w Limoges[edytuj]

to po mistrzowsku oddana środkami muzycznymi kłótnia przekupek na targu.

Katakumby[edytuj]

obraz przedstawiał samego Hartmanna, który z latarnią w ręce zwiedzał paryskie katakumby. Musorgski pokazał postać malarza w pełnej zadumy miniaturze.

Chatka na kurzej stopce[edytuj]

akwarela Hartmanna, przedstawiała fantastyczny domek Baby Jagi. Scherzo Musorgskiego, żywiołowe, nieco demoniczne w charakterze, w części trio ilustruje efekt wirowania chatki czarownicy.

Wielka brama w Kijowie (Wielka Brama Kijowska)[edytuj]

monumentalna, z charakterystyczną partią dzwonów, nawiązuje do muzyki z Borysa Godunowa.

Ciekawostki[edytuj]

Własną przeróbkę miniatur nagrała progresywna grupa Emerson, Lake and Palmer (album Pictures at an Exhibition), jak również grający progresywny thrash metal zespół Mekong Delta (album Pictures at an Exhibition, 1996). Znana jest też wersja nagrana przez japońskiego artystę Isao Tomitę, specjalizującego się w elektronicznych wersjach dzieł muzyki poważnej. Miniatura Bydło (w adaptacji na tubę i fortepian) znalazła się także w repertuarze polskiego wirtuoza tuby Zdzisława Piernika na płycie Zdzisław Piernik, Tuba (LP, Polskie Nagrania 1975, SX1210).

Linki zewnętrzne[edytuj]

(audio)