Obrona skandynawska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Obrona skandynawska
abcdefgh
8
Chessboard480.svg
a8 – Czarna wieża
b8 – Czarny skoczek
c8 – Czarny goniec
d8 – Czarny hetman
e8 – Czarny król
f8 – Czarny goniec
g8 – Czarny skoczek
h8 – Czarna wieża
a7 – Czarny pionek
b7 – Czarny pionek
c7 – Czarny pionek
e7 – Czarny pionek
f7 – Czarny pionek
g7 – Czarny pionek
h7 – Czarny pionek
d5 – Czarny pionek
e4 – Biały pionek
a2 – Biały pionek
b2 – Biały pionek
c2 – Biały pionek
d2 – Biały pionek
f2 – Biały pionek
g2 – Biały pionek
h2 – Biały pionek
a1 – Biała wieża
b1 – Biały skoczek
c1 – Biały goniec
d1 – Biały hetman
e1 – Biały król
f1 – Biały goniec
g1 – Biały skoczek
h1 – Biała wieża
8
77
66
55
44
33
22
11
abcdefgh
Ruchy

1.e4 d5

Kod ECO

B01

Pochodzenie

Castellví–Vinyoles, Walencja 1475

Nazwany po

Skandynawia

Rodzic

Otwarcie pionem królewskim

Obrona skandynawskaotwarcie szachowe charakteryzujące się posunięciami:

  • 1.e4 d5

Opis[edytuj | edytuj kod]

Jest to debiut półotwarty. W klasyfikacji encyklopedii otwarć szachowych jest oznaczony kodem ECO B01.

Obronę skandynawską zastosowano w najstarszej znanej partii szachów europejskich, rozegranej około 1475 r. w Walencji. W 1497 r. jej opis znalazł się w książce Luisa Luceny. W XIX wieku analizował ją Carl Jänisch. Dużą popularność zyskała na przełomie XIX i XX wieku. Swoją nazwę zawdzięcza pracom szwedzkich szachistów Ludwiga i Gustafa Collijnów. W 1918 roku monografię otwarcia opublikował Jacques Mieses, który często stosował ten debiut w turniejach i znacząco przyczynił się do rozwoju jego teorii.

W późniejszych latach obrona skandynawska była rzadko stosowana przez czołowych szachistów świata. W 1979 r. w Montrealu Bent Larsen skutecznie zastosował ten debiut w wygranej partii z mistrzem świata, Anatolijem Karpowem[1] (była to jedyna porażka Karpowa w tym turnieju)[2]. W 1995 r. obrona skandynawska pojawiła się w meczu o mistrzostwa świata. Viswanathan Anand uzyskał po debiucie dobrą pozycję przeciwko Garriemu Kasparowowi, jednak partię przegrał[3].

Warianty[edytuj | edytuj kod]

klasyczny 2.ed5 H:d5[edytuj | edytuj kod]

wariant Miesesa (główny)   3.Sc3 Ha5 4.d4 Sf6 5.Sf3 Gf5
wariant Laskera   3.Sc3 Ha5 4.d4 Sf6 5.Sf3 Gg4 6.h3
kontrgambit Anderssena   3.Sc3 Ha5 4.d4 e5
gambit Kotrca-Miesesa   3.Sc3 Ha5 4.b4
wariant Gubnickiego-Pytla   3.Sc3 Hd6

nowoczesny 2.ed5 Sf6[edytuj | edytuj kod]

gambit islandzki   3.c4 e6
gambit skandynawski   3.c4 c6
gambit Marshalla   3.d4 S:d5
wariant Richtera   3.d4 g6
wariant Nimzowitscha   3.d4 Sc6
wariant portugalski   3.d4 Gg4
wariant Burna   3.Gb5+

Wybrana literatura[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]