Ochotnicze Hufce Pracy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przysięga junaka Ochotniczych Hufców Pracy

Ochotnicze Hufce Pracy – polska organizacja młodzieżowa powołana do życia 13 czerwca 1958 uchwałą Rady Ministrów Nr 201/58[1]. OHP w swych założeniach nawiązywały do tradycji Junackich Hufców Pracy z 1936 roku[potrzebny przypis]. Celem działania hufców było zapewnienie młodzieży obojga płci pracy równocześnie z umożliwieniem jej nabycia kwalifikacji zawodowych w połączeniu z zapewnieniem jej ogólnej oświaty i wychowania obywatelskiego[2].

Nabór pierwszych junaków (uczestników hufców) odbył się pomiędzy 20 czerwca a 30 listopada 1958. Zorganizowano cztery hufce w Bieszczadach, liczące łącznie 1200 junaków, które skierowano do pracy przy budowie kolei wąskotorowej Rzepedź-Moczarne, oraz jeden stacjonarny hufiec na Śląsku, skierowany do pracy w Zakładach Chemicznych w Oświęcimiu. Kolejny hufiec pracował w rozbudowywanej wówczas Kopalni i Elektrowni Turów.

Od początku istnienia hufców aż do upadku systemu socjalistycznego w Polsce w 1989 w organizacji tej znaczny swój udział miały struktury zmilitaryzowane oraz Obrona Cywilna[3]. Po roku 1989 struktury te, wraz z zawodowymi wojskowymi, zostały z hufców wyprowadzone. Przemiany organizacyjne w OHP przeprowadzono w oparciu o stosowne ustawy – z 7 września 1991 o systemie oświaty oraz z 16 października 1991 o zatrudnieniu i bezrobociu – i rozporządzenie Rady Ministrów z 8 września 1992 w sprawie zasad funkcjonowania hufców[4].

Przypisy

  1. Uchwała nr 201 Rady Ministrów z 13 czerwca 1958 r. w sprawie organizowania i pracy ochotniczych hufców pracy Związku Młodzieży Socjalistycznej (M.P. 1958 nr 56 poz. 322)
  2. Zadaniem OHP jest: 1) wychowywanie uczestników OHP przez pracę i wpajanie zasad ideowych zgodnych z założeniami programowymi ZMS i ZMW na świadomych obywateli Polski Ludowej, 2) zapewnienie uczestnikom OHP zatrudnienia i możliwo­ści kształcenia w szkołach zawodowych lub zdobywania kwalifikacji zawodowych przez organizowanie innych form szkolenia zawodowego oraz ochrony pracy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, 3) przygotowanie uczestników OHP do obrony kraju przez szkolenie wojskowe i podnoszenie sprawności fizycznej. Uchwała nr 55 Rady Ministrów z 1 marca 1966 r. w sprawie dalszego rozwoju i działalności ochotniczych hufców pracy Związku Młodzieży Socjalistycznej i Związku Młodzieży Wiejskiej. (M.P. 1966 nr 11 poz. 75)
  3. Uchwała nr 185 Rady Ministrów z 30 czerwca 1972 (M.P. 1972 nr 36 poz. 199), Uchwała nr 260 Rady Ministrów z 16 grudnia 1982 (M.P. 1982 nr 31 poz. 267), Rozporządzenie Rady Ministrów z 5 stycznia 1987 (Dz.U. 1987 nr 2 poz. 9), Uchwała nr 139 Rady Ministrów z 8 sierpnia 1988 w sprawie oddziałów obrony cywilnej do odbywania zasadniczej służby w obronie cywilnej (M.P. 1988 nr 23 poz. 210).
  4. Dz. U. 1992 nr 69 poz. 347

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]