Ochrona przeciwprzepięciowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ochrona przeciwprzepięciowa – dział elektrotechniki praktycznej zajmujący się zagadnieniami ochrony urządzeń przed wpływem przepięć.

Przepięcia mogą uszkadzać izolacje urządzeń i aparatów elektrycznych (zob. napięcie probiercze), wywołują iskrzenie, niszczą urządzenia elektryczne – szczególnie urządzenia elektroniczne.

Aby zrozumieć sposoby ochrony przed przepięciami należy wyobrazić sobie układ: źródło przepięcia ↔ droga rozprzestrzeniania się przepięcia ↔ odbiornik (chronione urządzenie). Na źródło na ogół nie ma się wpływu, odbiornik ma określony poziom odporności. Przepięcia mogą rozprzestrzeniać się wewnątrz rozpatrywanego obwodu, ale mogą także wnikać do obwodu poprzez tzw. sprzężenia elektromagnetyczne.

Stąd można wyprowadzić dwa sposoby ochraniania urządzeń:

  • przerywanie drogi rozprzestrzeniania się przepięcia,
  • dodatkowe urządzenia przeznaczone do ochrony konkretnego urządzenia.

Uzupełnieniem ochrony przeciwprzepięciowej jest ochrona odgromowa.

Bibliografia[edytuj]