Ochroniarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ochroniarz strzegący budynku w Chinach

Ochroniarz, strażnik (ustawowa nazwa: pracownik ochrony, agent ochrony, pracownik ochrony fizycznej osób i mienia) – zawód wykonywany przez osobę zatrudnioną w agencji ochrony lub wewnętrznej służbie ochrony i zajmującą się zapewnieniem bezpieczeństwa i ochroną. Pracownik ochrony wykonuje zadania ochrony w formie stałej, doraźnej, konwojowaniu mienia oraz przedmiotów wartościowych i niebezpiecznych, a także dozorze sygnałów alarmowych.

Pracownikiem ochrony jest też osoba posiadająca wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego zatrudniona przez przedsiębiorcę, który utworzył w swoim zakładzie wewnętrzne służby ochrony (dawna Straż Przemysłowa). Każdy pracownik ochrony musi posiadać legitymację i okazywać ją na żądanie osoby wobec której podejmuje czynności[1].

Pracownicy ochrony w Polsce[edytuj]

W polskim porządku prawnym podstawę prawną działania firm i pracowników ochrony określa ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. 2016 poz. 1432). 1 stycznia 2014 roku weszła w życie ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz.U. 2013 poz. 829) znosząca licencję pracowników ochrony i zastępująca je wpisem na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego.

Uprawnienia pracownika ochrony[edytuj]

Każdy pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań w granicach chronionych obiektów i obszarów ma prawo stosować środki porządkowe[2]:

  • ustalić uprawnienia do przebywania na obszarach lub w obiektach chronionych
  • legitymować osoby w celu ustalenia ich tożsamości,
  • wezwać osoby nieuprawnione lub zakłócające porządek do opuszczenia chronionego obszaru bądź obiektu,
  • ująć osoby stwarzające w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz dla chronionego mienia w celu niezwłocznego oddania ich policji.

W przypadku zagrożenia dóbr powierzonych ochronie lub odparcia ataku na pracownika ochrony, a także w przypadku gwałtownego bezprawnego zamachu na konwojowane wartości (pieniądze, przedmioty wartościowe lub niebezpieczne) bądź osoby je ochraniające kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej może stosować środki przymusu bezpośredniego[3]:

należy przy tym zaznaczyć, że z mocy ustawy[7] od dnia 01.10.2005[8] użyte powyżej określenia zostały zmienione:
    • pistolet maszynowy – obecnie pistolet automatyczny a jeśli posiada lufę dłuższą niż 30 cm to karabin automatyczny;
    • karabinek samoczynny – obecnie karabin automatyczny.

Liczba ochroniarzy[edytuj]

Szacunkowo ocenia się, że w branży ochrony osób i mienia zatrudnionych jest w Polsce ok. 200 000 osób[9][10][11].

Do 30 listopada 2000 komendanci wojewódzcy Policji wydali ogółem 42 086 licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, 11 766 drugiego stopnia, 1191 licencji zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia i 5 licencji drugiego stopnia, natomiast łączna liczba pracowników zatrudnionych do wykonywania usług ochrony osób i mienia (także nielicencjonowanych) osiągnie liczbę około 150 000 (według MSWiA)[12].

Według szacunków MSWiA od 1989 do marca 2009 w Polsce wydano 148 466 licencji pracownika ochrony fizycznej i 20 899 pracownika zabezpieczenia technicznego. Osób posiadających licencje jest mniej, lecz ministerstwo nie posiada informacji o liczbie cofniętych licencji[13].

Przepisy prawne[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Dz.U. 2013 poz. 1630 Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie legitymacji pracowników ochrony
  2. Art. 36 w rozdz. 6 – Środki ochrony fizycznej osób i mienia; ustawy o ochronie osób i mienia w (Dz.U. 1997 nr 114 poz. 740).
  3. Art. 12 Ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. (Dz.U. z 2013 poz. 628)
  4. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobów użycia przez pracowników ochrony środków przymusu bezpośredniego. (Dz.U. 1998 nr 89 poz. 563).
  5. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 października 2011 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji. (Dz.U. 2011 nr 245 poz. 1462).
  6. Art. 10 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. 2012 poz. 576).
  7. Ustawa z dnia 15 grudnia 2004 r. o ratyfikacji Europejskiej konwencji o kontroli nabywania i posiadania broni palnej przez osoby fizyczne, sporządzonej w Strasburgu dnia 28 czerwca 1978 r. (Dz.U. 2005 nr 14 poz. 112).
  8. Zał nr 1, Europejska Konwencja o kontroli nabywania i posiadania broni palnej przez osoby fizyczne, sporządzona w Strasburgu dnia 28 czerwca 1978 r., ratyfikowana 11.03.2005, obowiązująca od 01.10.2005 (Dz.U. 2005 nr 189 poz. 1583).
  9. Radosław Omachel, Wojciech Surmacz. Ile zarabiają ochroniarze na naszym strachu. „Newsweek.pl”, 10 sierpnia 2009. 
  10. Bronisław Tumiłowicz. Goryl daje głos. „Tygodnik Przegląd”, 4 listopada 2007. 
  11. Europejski dialog społeczny i bieżący rozwój państwowy w sektorze ochrony prywatnej w nowych państwach członkowskich i państwach kandydujących. [dostęp 2011-10-20].
  12. Informacja dotycząca realizacji ustawy z dnia 22 sierpnia 1997. o ochronie osób i mienia, w zakresie wymiany koncesji, 1 stycznia 2001 r.]
  13. Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji – z upoważnienia ministra – na zapytanie nr 3315 w sprawie: firm ochrony osób i mienia oraz agencji detektywistycznych, 5 marca 2009.

Linki zewnętrzne[edytuj]