Ociemny Wierch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ociemny Wierch
Państwo

 Polska

Pasmo

Pieniny, Karpaty

Wysokość

740 m n.p.m.

Położenie na mapie Pienin
Mapa konturowa Pienin, w centrum znajduje się czarny trójkącik z opisem „Ociemny Wierch”
Ziemia49°25′29,3″N 20°25′48,7″E/49,424806 20,430194

Ociemny Wierch – porośnięty jodłowym lasem garb (740 m n.p.m.) w Pieninach Właściwych, w grani Pieninek, pomiędzy przełęczami Burzana (ok. 720 m) i Kurnikówka (694 m). Przechodzi przez niego niebieski szlak turystyczny zwany Sokolą Percią. Od południowej strony, do dna doliny Pienińskiego Potoku skalista grań opada stromymi ścianami 20-metrowej wysokości, niżej przechodzącymi w stromy stok[1]. W północnym kierunku od grani odchodzi boczny grzbiet zakończony od strony Dunajca wzniesieniem Zimnej Skały, na mapach oznaczanej jako Zimna Skałka lub (błędnie) Ociemne (612 m)[2]. Pod północnymi stokami Ociemnego Wierchu, pomiędzy tym grzbietem a grzbietem Koszarków znajduje się dolina zwana Ociemne. W dolinie tej w 1976 odkryto najdłuższą i najciekawszą jaskinię polskich Pienin, nazwaną Jaskinią w Ociemnem[1]. Jej położenie na mapach zwykle nie jest zaznaczane. W południowych stokach Ociemnego Wierchu znajduje się mniejsza jaskinia zwana Walusiową Jamą[2].

Na opadającym do Dunajca stoku, na wysokości 460–500 m n.p.m. znajduje się jedno z najliczniejszych w Polsce stanowisk rzadkiej i chronionej rośliny lulecznicy kraińskiej[3]. Ma tutaj swoje stanowisko także inny rzadki w Polsce gatunek trawy – wiechlina styryjska[4].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny niebieski – niebieski ze Szczawnicy odcinkiem Drogi Pienińskiej przez przewóz promowy (Nowy Przewóz) na drugą stronę Dunajca. Dalej tzw. Sokolą Percią przez Sokolicę, Czertezik i Czerteż na Bajków Grońref name=wit/>.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Józef Nyka, Pieniny, wyd. IX, Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006, ISBN 83-915859-4-8.
  2. a b Pieniny polskie i słowackie. Mapa turystyczna 1:25 000, Piwniczna: Agencja Wydawnicza „WiT” s.c., 2008.
  3. Halina Piękoś-Mirek, Rośliny chronione, Warszawa: Multico Oficyna Wyd., 2006, ISBN 978-83-7073-444-2.
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirek, Czerwona księga Karpat Polskich, Warszawa: Instytut Botaniki PAN, 2008, ISBN 978-83-89648-71-6.