Oczar wirginijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oczarowate
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd skalnicowce
Rodzina oczarowate
Rodzaj oczar
Gatunek oczar wirginijski
Nazwa systematyczna
Hamamelis virginiana L.
Sp. pl. 1:124. 1753
Synonimy

Hamamelis macrophylla Pursh,
Hamamelis mexicana Standl[2].

Oczar wirginijski

Oczar wirginijski (Hamamelis virginiana) – gatunek krzewu lub drzewa z rodziny oczarowatych. Pochodzi ze wschodnich stanów USA i z Kanady[2]. W Polsce jest uprawiany w parkach i ogrodach.

Morfologia[edytuj]

Pokrój
Niewysokie drzewo lub krzew z żółtymi kwiatami, pojawiającymi się późną jesienią lub zimą.
Liść[3]
Zielony bądź zielonawobrunatny. Blaszka liściowa jest szeroko jajowata lub odwrotnie jajowata. Nasada jest skośna i asymetryczna, a szczyt ostry, bądź rzadziej tępy. Brzegi blaszki są grubo karbowane bądź ząbkowane. Unerwienie jest pierzaste i wyraźne na powierzchni dolnej. Zwykle 4–6 par nerwów drugiego rzędu jest połączona z nerwem głównym odchodzącym pod kątem ostrymm i zakrzywiającym się łagodnie do miejsc (ząbków) brzegowych, gdzie znajdują się delikatne nerwy często pod kątem prostym do nerwów drugiego rzędu.

Zastosowanie[edytuj]

Roślina lecznicza[edytuj]

Surowiec zielarski
Liść oczaru (Hamamelidis folium) – wysuszony cały lub rozdrobniony liść o zawartości minimum 3% garbników w przeliczeniu na pirogalol[3]. Zawiera garbniki (elagotaniny i hamamelitany) oraz flawonoidy, kwas galusowy i elagowy, leukoantocyjanidy oraz saponiny.
Działanie i zastosowanie
uszczelnia naczynia krwionośne i zmniejsza kruchość kapilar, reguluje krążenie podskórne, działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, przeciwkrwotocznie. Zalecany jest w niewielkich ilościach przy nieżytach, niewielkich krwawieniach z układu pokarmowego i płuc, w przypadku występowania żylaków, zapalenia błony śluzowej jelita grubego, w biegunce i dyzenterii. Stosowany jako preparat do użytku zewnętrznego: w postaci okładów, maści, żelu, destylatu – przyspiesza gojenie się ran, pomaga zlikwidować opuchliznę wywołaną przez stłuczenia, obrzęki, ukąszenia owadów, oparzenia, zapobiega infekcjom oraz likwiduje negatywne skutki wpływu promieni UV. Stosuje się go w leczeniu hemoroidów, bólach reumatycznych stawów i kręgosłupa, oraz nadwyrężeniu i bólach mięśni. Oprócz tego oczar ma zastosowanie na miejscowe zapalenia skóry i błon śluzowych, guzy krwawnicowe, czyraki, dolegliwości żylakowe, upławy, niektóre egzemy, zmiany grzybicze skóry, podrażnienia skóry po depilacji i goleniu, do płukania jamy ustnej, pędzlowania dziąseł. Zwalcza bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne.

Roślina kosmetyczna[edytuj]

Dzięki zwartości garbników i flawonoidów używany jest do produkcji balsamów i kremów przeznaczonych do masażu ujędrniającego ciało, toników oraz maseczek. Przyśpiesza proces regeneracji skóry skutecznie ją odmładzając. Pobudza ziarninowanie skóry.
Destylat wodny z liści i młodych gałązek oczaru jest składnikiem farb do tatuażu, ponieważ zapobiega usuwaniu barwnika ze skóry[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-26].
  2. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-07-20].
  3. a b Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska X. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 978-83-63724-47-4.
  4. Marcin Molski: Nowoczesna Kosmetologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2014, s. 16. ISBN 978-83-01-17976-2.

Bibliografia[edytuj]

  1. Dylewska-Grzelakowska, Joanna. Kosmetyka stosowana. Warszawa, 1999
  2. Bohumír. Hlava: Rośliny kosmetyczne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1984, s. 116. ISBN 83-09-00765-5.