Odlewanie kokilowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aluminiowo-magnezowy korpus silnika samochodowego otrzymany w całości jako odlew kokilowy.
Maszyna odlewnicza z zimną komorą

Odlewanie kokilowe – jedna z metod odlewania metali, polegająca na odlewaniu do trwałej formy (tzw. kokili). Stopiony metal może być wprowadzany do formy pod ciśnieniem. Właściwości tak otrzymanych odlewów są lepsze niż przy odlewaniu do form piaskowych (większa dokładność wymiarowa odlewu, mniejsza chropowatość powierzchni, lepsze właściwości mechaniczne, skrócenie czasu obróbki cieplnej odlewów - wzrost wydajności odlewni). Odlewanie kokilowe stosuje się głównie do metali i stopów nieżelaznych, w szczególności do cynku, miedzi, aluminium, ołowiu, pewteru lub stopów cyny. W zależności od typu odlewanego metalu, używa się urządzeń odlewniczych z gorącą lub zimną komorą.

Wytwarzanie części metodą odlewania kokilowego jest względnie proste i nie wymaga tworzenia na nowo matrycy (formy). Dlatego jest ono szczególnie przydatne do wykonywanie małej i średniej wielkości odlewów w dużych ilościach. Odlewy kokilowe charakteryzują się dobrym wykończeniem powierzchni (według standardów odlewniczych) oraz wysoką jednorodnością materiału.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Odlewanie kokilowe zostało wynalezione w 1838 roku do produkcji ruchomych części urządzeń przemysłu drukarskiego. Pierwszy patent dotyczący tej metody zarejestrowano w roku 1848. Bardzo szybko zaczęto stosować odlewanie kokilowe do wytwarzania towarów i przyrządów dla masowych odbiorców, co przyczyniło się do spadku cen tych towarów. Pod koniec lat 60. amerykańska firma General Motors opracowała udoskonaloną wersję tradycyjnego odlewania kokilowego, tzw. technologię acurad.