Odporność stadna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Odporność stadna (ang. herd immunity) – forma pośredniej ochrony przed chorobami zakaźnymi, która występuje, gdy znaczna część populacji stała się odporna na infekcję, zapewniając tym samym ochronę osób niechronionych[1][2] (na przykład: osoby, u których szczepionka nie działa). W populacji, w której wiele osób jest odpornych, łańcuchy infekcji prawdopodobnie zostaną przerwane, co zatrzymuje lub opóźnia rozprzestrzenianie się choroby[3]). Im większa jest proporcja osób w społeczności, które są odporne, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że ci, którzy nie są odporni, wchodzą w kontakt z osobą zakażoną[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Fine P.,Eames K., Heymann D. L.. "Herd immunity": A rough guide. „Clinical Infectious Diseases”. 52 (7), s. 911–6, kwiecień 2011. DOI: 10.1093/cid/cir007. 
  2. L. Gordis: Epidemiology. "Elsevier Health Sciences", 2013, s. 26–27. ISBN 978-1-4557-4251-6.
  3. R. M. Merrill: Introduction to Epidemiology. "Jones & Bartlett Publishers", 2013, s. 68–71. ISBN 978-1-4496-4517-5.