Odruch Heringa-Breuera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Odruch Heringa-Breuera – odruch z wolno adaptujących receptorów SAR (Slow Adapting Receptors, zwane także receptorami inflacyjnymi), znajdujących się w mięśniówce gładkiej tchawicy i dużych oskrzeli, pobudzany przez rozciągnięcie płuc[1]. Hamuje ośrodek wdechowy i pobudza wydechowy. Wpływa na ruchy oddechowe.

Mechanizm[edytuj | edytuj kod]

Rozciągnięcie tkanki płucnej podczas wdechu powoduje pobudzenie obecnych w niej mechanoreceptorów SAR. Następnie informacja jest przekazywana nerwem błędnym do neuronów wdechowych rdzenia przedłużonego. Dochodzi do skrócenia wdechu i inicjowania wydechu co prowadzi do zmniejszenia objętości płuc i hamowania pobudzenia mechanoreceptorów. Neurony wdechowe powracają do aktywności. Następuje wdech.

Kontrola[edytuj | edytuj kod]

Odruch kontrolowany jest na zasadzie ujemnego sprzężenia zwrotnego. Reguluje on intensywność wdechu, czas trwania wdechu, zapobiega nadmiernemu rozciąganiu tkanki płucnej.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Odruch został nazwany na cześć jego odkrywców – Josefa Breuera i Ewalda Heringa[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Konturek: Fizjologia człowieka. Oddychanie, czynności nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, płyny ustrojowe.. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 165, 168. ISBN 83-233-1503-5.
  2. Hering-Breuer reflex (ang.). whonamedit. [dostęp 26 października 2009].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.