Odznaka Grunwaldzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Odznaka Grunwaldzka
Awers
Awers i legitymacja
Ustanowiono 22 lipca 1945

Odznaka Grunwaldzka – odznaka honorowa ludowego Wojska polskiego.

Odznakę ustanowiono rozkazem Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego nr 155 z 22 lipca 1945 roku. Była nadawana: żołnierzom odrodzonego Wojska Polskiego, którzy w latach 1939 – 1945 brali czynny udział w walkach z Niemcami, żołnierzom Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie – po ich powrocie do kraju, partyzantom w kraju i za granicą, Polakom – uczestnikom partyzantek radzieckiej i jugosłowiańskiej, a także Francuskiego Ruchu Oporu; żołnierzom polskim walczącym w szeregach wojsk sojuszniczych oraz wszystkim tym, którzy do dnia zakończenia działań wojennych swoją wzorową służbą w oddziałach wspomagających jednostki walczące przyczynili się do zwycięstwa[1].

Odznakę nadawał:

  • Naczelny Dowódca WP — wszystkim generałom i dowódcom okręgów wojskowych
  • wiceministrowie ON, szef Sztabu Generalnego, szef Departamentu Personalnego WP, dowódcy okręgów wojskowych, dowódcy pułków i równorzędni — podległym im żołnierzom oraz żołnierzom zdemobilizowanym
  • Prezydium Zarządu Głównego Związku Uczestników Walki Zbrojnej o Niepodległość i Demokrację - uczestnikom walk w szeregach partyzanckich i we wszystkich organizacjach konspiracyjnych[1].

Pierwsze odznaki wręczono 21 lipca 1946 roku. Później została też wprowadzona odznaka srebrna.

Odznaczeni[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Odznaczeni Odznaką Grunwaldzką.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kazimierz Madej: Polskie symbole wojskowe 1943 - 1978. s. 111 - 112.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]