Ogłoszenie matrymonialne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ogłoszenie matrymonialne
Gatunek komediowy
obyczajowy
krótkometrażowy
Rok produkcji 1972
Data premiery 22 lipca 1972
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 52:18
Reżyseria Zbigniew Chmielewski
Scenariusz Henryk Czarnecki
Zbigniew Chmielewski
Główne role Tadeusz Borowski
Muzyka Piotr Marczewski
Zdjęcia Janusz Pawłowski
Scenografia Zdzisław Kielanowski
Montaż Lidia Pstrokońska
Produkcja Zespół Filmowy Nike
Wytwórnia Wytwórnia Filmów Fabularnych w Łodzi

Ogłoszenie matrymonialnepolski, czarno biały krótkometrażowy film komediowy i obyczajowy, utrzymany w tonacji lirycznej i kameralnej z 1972 roku, w reżyserii Zbigniewa Chmielewskiego, zrealizowany przez Zespół Filmowy Nike, poruszający problem społeczny osób samotnych, próbujących poznać partnera za pomocą ogłoszeń matrymonialnych.

Charakterystyka filmu[edytuj | edytuj kod]

Inspiracją twórców tego filmu, (m.in. reżyserii i scenariuszaZbigniewa Chmielewskiego oraz Henryka Czarneckiego) były osoby zamieszczające ogłoszenia matrymonialne oraz ich perypetie, dające widzowi okazję do przemyśleń nad tą grupą ludzi oraz ich zachowaniami. W filmie ukazano różne postawy kandydatek odpowiadających na tego typu ogłoszenia, kontrastując ich charaktery i typy zachowań. Film trwający nieco ponad 52 minuty powstał w 1972 na zamówienie Telewizji Polskiej, w Zespole Filmowym Nike na taśmie czarno białej (formatu standardowego 4:3), a wyprodukowała go Wytwórnia Filmów Fabularnych w Łodzi[1]. Plenerami gdzie tworzono sceny do tego filmu były trzy miasta: Łódź, Wrocław (Dworzec Główny i jego okolice)[1] oraz Łowicz (peron na stacji Łowicz Główny)[2]. Premiera filmu odbyła się 22 lipca 1972, w Programie 1 Telewizji Polskiej o godzinie 16:00[3].

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Kanwą filmu są doświadczenia młodego inżyniera, który daje ogłoszenia matrymonialne do gazety. Odpowiada na nie wiele kandydatek, spośród których usiłuje on wybrać sobie towarzyszkę życia. Każda z pań jest jednak pod jakimś względem niedoskonała. Tymczasem młoda listonoszka, która przynosi mu oferty, patrzy na niego coraz bardziej zainteresowanym spojrzeniem.

Treść filmu[edytuj | edytuj kod]

Spikerka telewizyjna zaprasza widzów do obejrzenia filmu „Ogłoszenie matrymonialne”, a następnie reporter przeprowadza sondaż uliczny na temat ludzi dających prasowe ogłoszenia matrymonialne, który stanowi rozwinięcie dalszej akcji filmu na przykładzie pewnego rozwiedzionego młodego mężczyzny, inżyniera technologa produkcji Fabryki Kosmetyków Pollena-Ewa w Łodzi[a]. Postanawia on zamieścić w jednej z gazet następujące ogłoszenie:

Quote-alpha.png
Rozwiedziony, przystojny, lat 34, wyższe studia
o artystycznej duszy i podobnych zainteresowaniach,
pozna przystojną, koniecznie z wdziękiem, wykształconą
do lat trzydziestu
.

A następnie w oczekiwaniu na odpowiedź zainteresowanych jego ofertą pań, snuje marzenia o kobiecie, którą zamierza w ten sposób poznać. Jego wizję przerywa dzwonek u drzwi - listonoszki, która przynosi mu list polecony z ofertami. Po zapoznaniu się z listami pań oraz nawiązaniu korespondencji, wyrusza na umówione pierwsze spotkanie z Zofią, którą poznaje przy stoliku w kawiarni. Rozczarowany, jedzie pociągiem na kolejne spotkanie. W przedziale tego pociągu dostrzega młodą interesującą kobietę. W celu dodania sobie animuszu wypija w wagonie restauracyjnym Wars lampkę koniaku, ale kobieta w tym czasie wysiada na stacji Łowicz Główny. Po przyjeździe na miejsce spotyka kolejną panią w ogrodzie zoologicznym. Pani jednak po kilku chwilach rozmowy, mając w zanadrzu ofertę lekarza, postanawia go pożegnać. Następną panią, stomatolog zaprasza do swojego mieszkania w Łodzi. Ona jednak po przedstawieniu swoich planów ich wspólnego życia, niespodziewanie wyjeżdża przerażona jego niezdecydowaniem. Rozczarowany bohater filmu postanawia zamieścić drugie ogłoszenie, na które przychodzą kolejne odpowiedzi, które przynosi mu urokliwa listonoszka. Do umówionego spotkania z kolejną panią, tym razem magister dochodzi na dworcu kolejowym Wrocław Główny, po czym zainteresowani idą na spacer. Rozczarowany i tym razem bohater, wyskakuje z pędzącego tramwaju, opuszczając bez pożegnania kandydatkę. Jedzie następnie na kolejne spotkanie. Tym razem zostaje zaproszony do absolwentki technikum. Speszony jednak jej zasadniczym podejściem, opuszcza pod pozorem zakupu papierosów jej mieszkanie, po czym poznaje w Łodzi[a] kolejną kandydatkę na dancingu, podobną do wymarzonej wcześniej kobiety. Ta jednak rozczarowana jego osobą wyprowadza go na pobliski cmentarz, gdzie opuszcza go rozmarzonego, siedzącego na ławce. Po uświadomieniu sobie, że kandydatka bezpowrotnie odeszła, wychodzi z cmentarza na przystanek autobusowy. Tu niespodziewanie rozpoznaje go listonoszka wracająca z lekcji muzyki. Pomiędzy nimi nawiązuje się interesująca rozmowa, kończąca sekwencję tego filmu.

Obsada aktorska[edytuj | edytuj kod]

Poza głównym bohaterem, którego gra Tadeusz Borowski, pełniący również rolę narratora, w filmie zagrało również kilkunastu aktorów drugoplanowych oraz statystów. Warto dodać, że w rolę listonoszki wcieliła się ówczesna spikerka regionalnego oddziału Telewizji Polskiej w Poznaniu, Maria Wróblewska[4].

Obsada aktorska filmu[1]
L.p. Aktor Rola Ocena
1. Tadeusz Borowski ogłoszeniodawca, inżynier technolog produkcji w Fabryce Kosmetyków Pollena-Ewa w Łodzi, narrator Filmweb.pl 7.5/10 gwiazdek
Fdb.pl 7.5/10 gwiazdek
2. Hanna Maria Giza magister, kandydatka spotkana na dworcu kolejowym Wrocław Główny Filmweb.pl 6/10 gwiazdek
Fdb.pl 7/10 gwiazdek
3. Ilona Kuśmierska interesująca kobieta z pociągu, wysiadająca na stacji Łowicz Główny Filmweb.pl 6/10 gwiazdek
Fdb.pl 8/10 gwiazdek
4. Marta Lipińska wymarzona, „romantyczna kandydatka”, poznana w Łodzi Filmweb.pl 7/10 gwiazdek
Fdb.pl 7/10 gwiazdek
5. Teresa Lipowska technik, „zasadnicza kandydatka” Filmweb.pl 5.5/10 gwiazdek
Fdb.pl 5/10 gwiazdek
6. Anna Milewska stomatolog, „racjonalna kandydatka”, poznana w Łodzi Filmweb.pl 6.5/10 gwiazdek
Fdb.pl 6.5/10 gwiazdek
7. Ewa Wiśniewska Zofia, pierwsza kandydatka Filmweb.pl 6/10 gwiazdek
Fdb.pl 7/10 gwiazdek
8. Maria Wróblewska spikerka telewizyjna, listonoszka z Urzędu Pocztowego w Łodzi[a] Filmweb.pl 7/10 gwiazdek
9. Jolanta Zykun kandydatka w ZOO Filmweb.pl 6.5/10 gwiazdek
10. Jan Zdrojewski kelner w wagonie restauracyjnym „Wars”
11. Henryk Czarnecki dziennikarz przeprowadzający sondaż uliczny
12. Jolanta Bolewska starsza współpasażerka z przedziału pociągu

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Główny bohater filmu podczas tańca na dancingu ze spotkaną wymarzoną kandydatką próbuje recytować wiersz Juliusza Słowackiego „Hymn o zachodzie słońca na morzu”[5].
  • Podczas spotkania z pierwszą kandydatką Zofią, główny bohater przyznaje, że był na delegacji w Rzymie, lecz okazuje się, że chodzi tu – tak naprawdę – o polską jedyną miejscowość o takiej samej nazwie Rzym, leżącą obecnie w województwie kujawsko-pomorskim.
  • Podczas kręcenia sceny na dworcu Wrocław Główny twórcy popełnili błąd kostiumowy. Kandydatka której przygląda się główny bohater ubrana jest w płaszcz o długości „do kostek”. Chwilę później, gdy oboje opuszczają dworzec ma już płaszcz o długości „do łydek”. Prawdopodobnie było to skutkiem łączenia scen nagranych w różnym czasie, kiedy aktorka miała na sobie inne płaszcze, a ponadto nie zwrócono na ten element bacznej uwagi.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Z końcowej sekwencji odjeżdżającego autobusu Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego, na którego karoserii widnieje herb miasta Łodzi wynika, że właśnie w tym mieście mieszka główny bohater oraz pracująca listonoszka jednego z Urzędów Pocztowych. Tam też spotyka ostatnią kandydatkę na dancingu, z którą rozstaje się na jednym z łódzkich cmentarzy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Ogłoszenie matrymonialne. filmpolski.pl ↓.
  2. Ogłoszenie matrymonialne (1972). W: Motyw kolejowy w polskim filmie [on-line]. motyw-kolejowy.blogspot.com, 2016-05-06. [dostęp 2019-04-27].
  3. Kalendarzyk (TELEWIZJA, PROGRAM I). „Dziennik Polski”. Nr 173/8836, s. 7, 1972-07-22. Kraków: Krakowskie Wydawnictwo Prasowe RSW "Prasa". [dostęp 2019-03-17]. 
  4. Maria Wróblewska. W: Encyklopedia Teatru Polskiego [on-line]. encyklopediateatru.pl. [dostęp 2019-03-17].
  5. Juliusz Słowacki. Hymn o zachodzie słońca na morzu. wolnelektury.pl. [dostęp 2019-03-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]