Ogród angielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Park w Arkadii

Ogród angielski – popularny od XVIII w. typ ogrodu, zrywający ze sztucznością i rygorami ogrodów barokowych (np. ogrodów francuskich), nawiązujący do naturalnych ogrodów krajobrazowych. W ogrodzie angielskim dominującymi wartościami są: swoboda, romantyzm oraz naturalność.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Park angielski miał charakter nastrojowo-sentymentalny z elementami architektury sztucznie nawiązującej do przeszłości, np. sztuczne ruiny, obeliski, świątynie (folly), naśladujące gotyckie lub antyczne budowle. Ogrodnicy wykorzystywali naturalne warunki miejsca, w którym zakładali ogród. Unikali też płotów oraz parkanów. Zamiast sztucznych ogrodzeń pojawiły się skały, żywopłoty oraz strumienie.

Styl angielski dedykowany jest przede wszystkim wielkim ogrodom. W ogrodach tych bezdyskusyjnie przeważają zielone trawniki oraz nieregularne rabaty kwiatowe w stonowanych odcieniach bieli, fioletu, różu i czerwieni. W projekcie ogrodu angielskiego najważniejszą kwestią były fakt, aby zachować naturalność i spójność krajobrazu. W odróżnieniu od barokowych, prostych i symetrycznych ścieżek – w aranżacje ogrodów angielskich wchodzą kręte, wijące się alejki obsadzone gęstymi, starannie dobranymi kępami długowiecznych roślin, w tym bylin, winobluszczy, hortensji, hibiskusów. W zaciszu alejek stawia się romantyczne, z reguły drewniane ławeczki w celu stworzenia typowej nastrojowo-sentymentalnej atmosfery.

Kompozycje ogrodowe w ogrodzie angielskim sprzężone są często z sentymentalnym bądź symbolicznym sztafażem złożonym z różnych form i konstrukcji architektonicznych nawiązujących do antyku, średniowiecza, życia wiejskiego, a nierzadko także do zamorskich form egzotycznych. Styl ten przeobrażał się również równolegle ze zmianami zachodzącymi w sferze filozoficzno-ideowej i estetycznej epoki od form sentymentalnych ku wizji ogrodu romantycznego.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]