Okrągła (województwo świętokrzyskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okrągła
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Połaniec
Sołectwo Okrągła
Wysokość 184,8 m n.p.m.
Liczba ludności (2009) 151[1]
Strefa numeracyjna (+48) 15
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC 0803727
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Okrągła
Okrągła
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Okrągła
Okrągła
Ziemia50°27′54″N 21°18′45″E/50,465000 21,312500

Okrągławieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Połaniec[2].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

W latach 1867-1954 w granicach administracyjnych gminy Tursko (natenczas dzieliła się na: wieś, osadę i leśniczówkę); a w granicach obecnej gminy Połaniec dopiero od 1 stycznia 1973 roku po reaktywacji gmin w miejsce gromad.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś wymieniana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich pod koniec XIX wieku.

 Bronisław Chlebowski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego...], t. VII.[3]
OKRĄGŁA, wieś i osada, powiat sandomierski, gmina Tursko, parafia Połaniec, odległość od Sandomierza 37 wiorst. Wieś ma 21 domów, 121 mieszkańców, ziemi 329 mórg (ogółem); osada 1 dom, 3 morgi.

Okrągła w 1867 roku wchodził w skład gminy Tursko, z urzędem gminy w Strużkach. Sądem okręgowym dla gminy był IV Sąd Okręgowy w Staszowie (tam też była stacya pocztowa). Gmina miała 8 781 mórg rozległości ogółem (w tym 5 083 mórg włościańskich) i 4 613 mieszkańców (w tym 1,4 proc. pochodzenia żydowskiego, tj. 63 żydów)[4].

W 1895 roku ówczesna parafia Połaniec należała do ówczesnego dekanatu sandomierskiego i liczyła wówczas 5 514 dusz[5].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Współczesna struktura demograficzna wioski Okrągła na podstawie danych z lat 1995-2009 według roczników GUS, z prezentacją danych z 2002 roku[1]:

Tabela 1.1 Poziom populacji wioski w przedziałach wiekowych
WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.
POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w przedziałach wiekowych w 2002 roku)
OGÓŁEM 0-9 10-19 20-29 30-39 40-49 50-59 60-69 70-79 80+
I. OGÓŁEM os. 147 18 22 18 24 12 22 14 13 4
odsetek % 100 12,3 14,8 12,3 16,3 8,2 15 9,6 8,8 2,7
1. WEDŁUG PŁCI
A. Mężczyzn os. 76 12 14 6 13 8 8 8 4 3
odsetek % 51,7 8,2 9,4 4,1 8,8 5,5 5,5 5,5 2,7 2
B. Kobiet os. 71 6 8 12 11 4 14 6 9 1
odsetek % 48,3 4,1 5,4 8,2 7,5 2,7 9,5 4,1 6,1 0,7


Rysunek 1.1 Piramida populacji – struktura płci i wieku wioski
Tabela 1.2 Poziom populacji wioski w grupach wiekowych
WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.
POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w grupach wiekowych w 2002 roku)
OGÓŁEM Mężczyzn Kobiet
I. OGÓŁEM os. 147 76 71
odsetek % 100 51,7 48,3
1. W WIEKU
A. Przedprodukcyjnym os. 36 24 12
odsetek % 24,5 16,3 8,2
B. Produkcyjnym os. 83 40 43
odsetek % 56,5 27,2 29,3
a. mobilnym os. 51 25 26
odsetek % 34,7 17 17,7
b. niemobilnym os. 32 15 17
odsetek % 21,8 10,2 11,6
C. Poprodukcyjnym os. 28 12 16
odsetek % 19 8,2 10,8

Dawne części wsi – obiekty fizjograficzne[edytuj | edytuj kod]

W latach 70. XX wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Okrągłej zawarty w tabeli 1.

Tabela 1. Wykaz urzędowych nazw miejscowych i obiektów fizjograficznych[6]
Nazwa wsi – miasta Nazwy części wsi
– miasta
Nazwy obiektów fizjograficznych
– charakter obiektu
I. Gromada POŁANIEC
  1. Okrągła
  1. Okrągła-Gajówka
  2. Piaski
  1. Chłopski Las — las
  2. Choinki — pole, las
  3. Górki — pole
  4. Kalugi — pole, łąka, mokradła
  5. Kardasiowa Góra — pole, ogrody
  6. Ługi — pole
  7. Pasterniki — pole
  8. Piaski — pole
  9. Pod Osieckim Gościńcem — pole
  10. Przymiarki — pole, łąki
  11. Smarkatka — część drogi
  12. Wądoły — pole, łąka

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS, 2011. [dostęp 2011-05-04].
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-04-5].
  3. Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego. T. VII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1886, s. 435.
  4. Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. XII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1892, s. 657.
  5. Bronisław Chlebowski (red. naczelny), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Według planu Filipa Sulimierskiego i z pomocą zgromadzonych przez niego materyałów. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. VIII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1887, s. 706.
  6. Por. Leon Kaczmarek (red. nauk. zeszytu), Witold Taszycki (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970, s. 34, 77-96.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  1. Kaczmarek Leon (red. nauk. zeszytu), Taszycki Witold (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970.