Okręg krótkofalarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podział Polski na okręgi krótkofalarskie obowiązujący do roku 2014

Historyczny, już nie obowiązujący podział obszaru Rzeczypospolitej Polskiej na dziewięć okręgów wywoławczych, obejmujących następujące województwa:

  1. zachodniopomorskie
  2. pomorskie i kujawsko-pomorskie
  3. lubuskie i wielkopolskie
  4. warmińsko-mazurskie i podlaskie
  5. mazowieckie
  6. dolnośląskie i opolskie
  7. łódzkie i świętokrzyskie
  8. lubelskie i podkarpackie
  9. małopolskie i śląskie

Do roku 2014 cyfra "0" oraz znaki wielocyfrowe przeznaczone były dla stacji okolicznościowych (wyjątek stanowiła stacja HF0POL).

Obecnie obowiązujące rozporządzenie w sprawie pozwoleń radiowych w służbie amatorskiej[1] znosi całkowicie pojęcie okręgu wywoławczego. Od 2015 roku każdy podmiot wnioskujący o wydanie pozwolenia radiowego może we wniosku zamieścić propozycję do trzech znaków wywoławczych, w których może wybrać dowolną cyfrę arabską z zakresu od 0 do 9 niezależnie od miejsca planowanej instalacji stacji. Znaki wielocyfrowe również mogą zostać wydane każdemu wnioskodawcy, z zastrzeżeniem, że dla pozwoleń kategorii 1. i 3. długość sufixu w znaku wywoławczym nie może przekroczyć 4 znaków oraz ostatni znak w sufixie musi być literą(przykład: SN0000A, SP1234C).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Minister Administracji i Cyfryzacji, Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie pozwoleń dla służby radiokomunikacyjnej amatorskiej, 10 grudnia 2014.