Okręgowe rozgrywki w piłce nożnej w sezonie 1947/1948 odbywały się w 20 okręgach, a ich najwyższym poziomem była A klasa. Celem rozgrywek było wyłonienie 2 drużyn, które miały awansować do I ligi w sezonie 1949 oraz 14 drużyn, które miały uzyskać prawo gry w nowo utworzonej II lidze państwowej.
Eliminacje odbywały się w trzech etapach.
Mistrzowie 20 okręgów zostali podzieleni na 5 grup. Najlepsze zespoły z każdej grupy uzyskały awans do fazy finałowej i prawo gry o I ligę, natomiast zespoły z miejsc 2 i 3 uzyskały awans do II ligi. Dodatkowo, wicemistrz okręgu Katowice (jako najsilniejszego w Polsce) uzyskał prawo gry w barażu o II ligę z drużyną, która zajęła czwarte miejsce w grupie, w której grał mistrz okręgu Katowice[1].
Ostatecznie awans do II ligi uzyskało 16 zespołów po decyzji PZPN o powiększeniu II ligi do 20 drużyn.
Dodatkowo wicemistrz Naprzód Lipiny uzyskał prawo gry w barażu o II ligę z czwartym zespołem grupy II.
Na początku 1949 roku Błyskawica Radlin połączyła się z Rymerem Rybnik (spadkowiczem z I ligi). Nowo powstały klub Górnik Radlin przejął miejsce Rymera w II lidze[3].
Początkowo mistrzem okręgu został Pafawag Wrocław, ale PZPN nakazał OZPN Wrocław zweryfikować rezultaty grupy finałowej i nie brać pod uwagę wyników spotkań z udziałem IKS Wrocław[4] (PZPN zadecydował, że mistrzem IV grupy został OMTUR Jelenia Góra, a nie IKS). W wyniku powstałego zamieszania, PZPN podjął decyzję o rozegraniu dodatkowych jednorundowych rozgrywek pomiędzy mistrzami czterech grup w celu wyłonienia nowego mistrza okręgu[5], którym ostatecznie została Polonia Świdnica[6].
Zgodnie z uchwałą PZPN do walki o I i II ligę przystąpiło 20 zespołów, mistrzów A klasy swych okręgach.
Awans do grupy finałowej uzyskali zwycięzcy grup.
Zespoły z miejsc 2 i 3 uzyskały awans do nowej II ligi.
Dodatkowo Naprzód Lipiny, jako wicemistrz okręgu Katowice, uzyskał prawo gry w barażu o II ligę z ostatnim zespołem grupy II[8].
W dwóch pierwszych kolejkach wystąpił Pafawag Wrocław, ale jego wyniki zostały anulowane po tym jak PZPN zdecydował o rozegraniu dodatkowego turnieju o mistrzostwo okręgu Wrocław[5]. Ostatecznie mistrzem została Polonia Świdnica.
Wicemistrz okręgu Katowice (jako najsilniejszego w Polsce) uzyskał prawo gry w barażu o II ligę z drużyną, która zajęła czwarte miejsce w grupie, w której występował mistrz okręgu Katowice (była to grupa II). Zwycięzca tego dwumeczu uzyskał awans do II ligi.
Początkowo nowo utworzona II liga państwowa miała liczyć 18 drużyn (w tym czterech spadkowiczów z I ligi)[1]. Jednak uchwałą PZPN z 19 lutego 1949 roku, podjętą miesiąc przed startem ligi (zaplanowanym na 20 marca), powiększono ją do 20 klubów.
Dodatkowy awans decyzją PZPN[7] uzyskały Gwardia Szczecin i Pafawag Wrocław.
