Okręty podwodne projektu 667BDR

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne projektu 667BDR
Delta-II class nuclear-powered ballistic missle submarine 2.jpg
Rodzaj okrętu SSBN
Kraj budowy  ZSRR
Projekt Rubin
Stocznia Zakład 402, Siewierodwińsk
Zbudowane czternaście
Użytkownicy  WMF ZSRR
 WMF Rosji
Typ poprzedzający projekt 667BD
Typ następny projekt 667BDRM
Służba w latach od 1976
Obecnie w służbie sześć (z czego dwa w trakcie wykreślania ze stanu floty)[1]
Sensory sonar:
• nawigacyjny: Szmil
• bojowy: Rubikon
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 533 mm
2 400 mm
Wyrzutnie rakietowe 16 SLBM
Uzbrojenie 16 R-29R SLBM
Wyposażenie • zarządzanie walką: Almaz-BDR
• nawigacja; Tobol-M-1 / Tobol-M-2
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

13 w
25 w
Zanurzenie testowe 400 m
Wyporność:
• na powierzchni 10.600 m³
• w zanurzeniu 13.000 m³
Długość 155 m
Szerokość 12 m
Napęd 2 reaktory, 60.000 KM
Załoga 130 oficerów i marynarzy

Okręty podwodne projektu 667BDR Kalmar (NATO: Delta III) radzieckie okręty podwodne o napędzie atomowym, w ramach systemu rakietowego D-9R przenoszące szesnaście pocisków balistycznych klasy SLBM R-29R. Wybudowano czternaście jednostek tego projektu.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Wymagania dla nowego projektu 667BDR zostały ustalone w roku 1972, zaś sam projekt jednostek tego typu został opracowany w biurze konstrukcyjnym Rubi (Centralne Biuro Konstrukcyjne Wyposażenia Marynarki Wojennej). Okręty tego projektu wyposażone są w 16 pocisków balistycznych R-29R - pierwsze radzieckie morskie pociski wyposażone w głowice MIRV. W odróznieniu od poprzednich projektów serii 667, okręty typu 667BDR mogą odpalić salwę pocisków w dowolnej konfiguracji i liczbie. Na okrętach tych zainstalowany został system zarządzania walką Almaz-BDR, kontrolujący system torpedowy oraz wykonywane przez okręt manewry bojowe. Okręty te wyposażone zostały pierwotnie w bezwładnościowy system nawigacyjny Tobol-BD, zamieniony następnie na system Tobol-M-1, a ostatecznie na Tobol-M-2. System akustyczny tych okrętów składa się sonaru nawigacyjnego Szmil, bojowym zaś system akustycznym jest system Rubikon, który zastąpił używany na okrętach projektu 667BD pakiet Kercz.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy okret projektu 667BDR wszedł do służby w 1976 r., do roku zaś 1982 w stocznia w Siewierodwińsku wybudowała łącznie 14 jednostek tego typu. Uzbrojone jednostki projektu odbywały służbę w bazach Jagielnaja oraz Olenia w ramach Floty Północnej, od 1990 roku natomiast - w ramach rosyjskiej Floty Pacyfiku - w bazie Rybaczij na Kamczatce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Frank von Hippel, Oleg Bukharin, Timur Kadyshev, Eugene Miasnikov, Pavel Podvig: Russian Strategic Nuclear Forces. The MIT Press, 2004. ISBN 0262661810.

Przypisy