Okręty podwodne typu Bellone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Okręty podwodne typu Bellone
Ilustracja
Kraj budowy  III Republika Francuska
Stocznia Arsenal de Rochefort
Arsenal de Toulon
Zbudowane 3
Użytkownicy  Marine nationale
Typ poprzedzający Amphitrite
Typ następny Diane
Służba w latach 1916-1935
Uzbrojenie:
8 torped, 1 działo kal. 75 mm
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• zewnętrzne

2 x 450 mm
6 x 450 mm
Załoga 38 oficerów i marynarzy
Wyporność:
• na powierzchni 523 tony
• w zanurzeniu 788 ton
Zanurzenie testowe 50 m
Długość 60,6 m
Szerokość 5,4 m
Zanurzenie 3,5 m
Napęd:
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 1640 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 800 KM
2 śruby
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

14,7 węzła
9 węzłów
Zasięg:
• na powierzchni powierzchnia: 2300 Mm przy 10 w.
zanurzenie: 100 Mm przy 5 w.

Okręty podwodne typu Bellonefrancuskie oceaniczne okręty podwodne z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego. W latach 1912–1917 w stoczniach Arsenal de Rochefort i Arsenal de Toulon zbudowano trzy okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Marine nationale w latach 1916–1917, służąc podczas wojny na Atlantyku i Adriatyku, a po jej zakończeniu na Morzu Śródziemnym. Okręty zostały skreślone z listy floty w lipcu 1935 roku.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Okręty podwodne typu Bellone zamówione zostały na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1912 roku[1][2]. Jednostki zaprojektował inż. Julien Hutter, ulepszając i powiększając swój projekt okrętów typu Clorinde[1][3].

Spośród trzech okrętów typu Bellone pierwszy zbudowany został w Arsenale w Rochefort, zaś dwa kolejne w Arsenale w Tulonie[1][4]. Stępki okrętów położono w grudniu 1912 roku[4][5], zostały zwodowane w latach 1914–1917[1][4], a do służby przyjęto je w latach 1916–1917[4][5]. Nazwy nawiązywały do postaci z mitologii greckiej i rzymskiej[6]. Jednostki otrzymały numery burtowe Q102–Q104[1].

Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby
„Bellone” (Q102) Arsenal de Rochefort grudzień 1912 8 lipca 1914 październik 1916
„Hermione” (Q103) Arsenal de Toulon 15 marca 1917 grudzień 1917
„Gorgone” (Q104) 23 grudnia 1915 lipiec 1916

Dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręty podwodne typu Bellone były średniej wielkości dwukadłubowymi, oceanicznymi okrętami podwodnymi[1][7]. Długość całkowita wynosiła 60,6 metra, szerokość 5,4 metra i zanurzenie 3,5 metra[1][4]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 523 tony, a w zanurzeniu 788 ton[1][4]. Okręty napędzane był na powierzchni przez dwa dwusuwowe silniki wysokoprężne Sabathé („Gorgone” – Sulzer) o łącznej mocy 1640 koni mechanicznych (KM)[1][4][a]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 800 KM[1][3]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 14,7 węzła na powierzchni i 9 węzłów w zanurzeniu[1][3][b]. Zasięg wynosił 2300 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 100 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą[1][4]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów[5].

Okręty wyposażone były w osiem zewnętrznych wyrzutni torped kalibru 450 mm: dwie na dziobie jednostki oraz sześć systemu Drzewieckiego, z łącznym zapasem 8 torped[1][5][c]. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kal. 75 mm L/35 M1897[3][5].

Załoga pojedynczego okrętu składała się z 4 oficerów oraz 34 podoficerów i marynarzy[4].

Służba[edytuj | edytuj kod]

„Bellone” podczas wojny pełniła służbę na Atlantyku, zaś dwie bliźniacze jednostki na Adriatyku[3][4]. Na początku lat 20. wszystkie okręty poddano przebudowie: zgrupowano wloty do zbiorników balastowych, co znacznie skróciło czas zanurzania; otrzymały też nowe peryskopy o długości 7,5 m, zamontowane w kiosku[1][2]. Jednostki służyły na Morzu Śródziemnym do lipca 1935 roku[1][5][d].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Projektowana moc silników Diesla miała wynosić 1800 KM[1][5].
  2. Według J. Gozdawy-Gołębiowskiego i T. Wywerki Prekurata prędkość na powierzchni wynosiła 15,8 węzła[8]; projektowana prędkość miała wynosić 17 w. na powierzchni i 9,5 w. w zanurzeniu[1].
  3. Według P.E. Fontenoya okręty posiadały dwie wyrzutnie dziobowe, dwie rufowe i cztery zewnętrzne[3].
  4. Według P.E. Fontenoya okręty skreślono z listy floty 27 sierpnia 1935 roku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 211.
  2. a b Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 155.
  3. a b c d e f g Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 87.
  4. a b c d e f g h i j Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 154.
  5. a b c d e f g Ivan Gogin: BELLONE submarines (1916-1917) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-02-26].
  6. Gordon Smith: World War 1 at Sea, FRENCH NAVY (ang.). Naval History Homepage. [dostęp 2017-02-26].
  7. John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 199.
  8. J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 537.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Ivan Gogin: BELLONE submarines (1916-1917) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-02-26].
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1974. ISBN 0-7110-0445-5. (ang.)
  • John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.)
  • Gordon Smith: World War 1 at Sea, FRENCH NAVY (ang.). Naval History Homepage. [dostęp 2017-02-26].