Okręty podwodne typu Joessel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Okręty podwodne typu Joessel
Ilustracja
Kraj budowy  III Republika Francuska
Stocznia Arsenal de Cherbourg
Zbudowane 2
Użytkownicy  Marine nationale
Typ poprzedzający Lagrange
Typ następny O’Byrne
Służba w latach 1920-1935
Uzbrojenie:
2 działa kal. 75 mm
10 torped
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe
• zewnętrzne

4 x 450 mm
2 x 450 mm
2 x 450 mm
Załoga 47 oficerów i marynarzy
Wyporność:
• na powierzchni 870 ton
• w zanurzeniu 1247 ton
Długość 74 m
Szerokość 6,4 m
Zanurzenie 3,62 m
Napęd:
2 silniki Diesla o łącznej mocy 2700 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 1640 KM
2 śruby
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

16,5 węzła
11 węzłów
Zasięg:
• na powierzchni powierzchnia: 4300 Mm przy 10 w.
zanurzenie: 125 Mm przy 5 w.

Okręty podwodne typu Joesselfrancuskie oceaniczne okręty podwodne z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego. W latach 1913–1920 w stoczni Arsenal de Cherbourg zbudowano dwa okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Marine nationale w roku 1920 i służyły do połowy lat 30. XX wieku.

Projekt i dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręty typu Joessel zamówione zostały na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1914 roku[1][2]. Okręty zaprojektował inż. Jean Simonot, lekko modyfikując swój poprzedni projekt Gustave Zédé, zakładając zastosowanie dwóch turbin parowych Parsonsa o mocy 2000 koni mechanicznych (KM) każda przy niewielkim wzroście wyporności[3]. W trakcie budowy z pomysłu zrezygnowano, wyposażając okręty w silniki Diesla[1][3][a].

Jednostki typu Joessel były dużymi, oceanicznymi okrętami podwodnymi. Długość całkowita wynosiła 74 metry, szerokość 6,4 metra i zanurzenie 3,62 metra[1][4]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 870 ton, a w zanurzeniu 1247 ton[1][4]. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa 8-cylindrowe silniki Diesla Schneider-Carels o łącznej mocy 2700 KM[1][5]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Nancy o łącznej mocy 1640 KM[4][5]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 16,5 węzła na powierzchni i 11 węzłów w zanurzeniu[5][6][b]. Zasięg wynosił 4300 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 125 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą[1][5].

Okręty wyposażone były w osiem wyrzutni torped kalibru 450 mm (cztery wewnętrzne na dziobie, dwie na rufie i dwie zewnętrzne), z łącznym zapasem 10 torped oraz dwa pokładowe działa kal. 75 mm[4][5][7]. Załoga jednego okrętu składała się z 4 oficerów oraz 43 podoficerów i marynarzy[1][5].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Dwa okręty typu Joessel zbudowane zostały w Arsenale w Cherbourgu[4][8]. Stępki okrętów położono w listopadzie 1913 roku[1], wodowane zostały w latach 1917-1919[5][4], a ukończono je w roku 1920[1]. „Joessel” otrzymał numer burtowy Q109, natomiast „Fulton” (który otrzymał nazwę na cześć amerykańskiego konstruktora okrętowego Roberta Fultona) numer Q110[4][6]. Planowano zbudować jeszcze sześć okrętów tego typu z programu rozbudowy floty z roku 1915 (o numerach Q115 – Q120), jednak zamówienie w trakcie wojny anulowano[2][3][c].

Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Ukończenie budowy
„Joessel” (Q109) Arsenał w Cherbourgu listopad 1913 21 lipca 1917 luty 1920
„Fulton” (Q110) listopad 1913 1 kwietnia 1919 lipiec 1920

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu okręty poddano modernizacji: otrzymały nowe kioski, mostki i dwa peryskopy o długości 7,5 m (w kiosku) i 9,5 m (w centrali)[1][2].

Okręty pełniły służbę na Atlantyku do początku lat 30., a następnie zostały przeniesione do Indochin[3]. Zakończyły służbę w 1935 roku i zostały skreślone z listy floty[1][4][d].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Przeznaczone dla okrętów typu Joessel turbiny parowe zostały później zamontowane na eskortowcach typu Oise[1][2].
  2. Podczas prób okręty osiągnęły prędkość 17,5 węzła[2].
  3. Dwa okręty miały powstać w Cherbourgu, dwa w Tulonie i dwa w Rochefort[2].
  4. Paul E. Fontenoy podaje, że okręty wycofano ze służby w maju 1936 roku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 158.
  2. a b c d e f Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 212.
  3. a b c d e Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 89.
  4. a b c d e f g h Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 211.
  5. a b c d e f g Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 88.
  6. a b Gordon Smith: World War 1 at Sea, FRENCH NAVY (ang.). Naval History Homepage. [dostęp 2016-11-18].
  7. J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 536.
  8. John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 198.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1974. ISBN 0-7110-0445-5. (ang.)
  • John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.)
  • Gordon Smith: World War 1 at Sea, FRENCH NAVY (ang.). Naval History Homepage. [dostęp 2016-11-18].