Okręty podwodne typu O’Byrne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Okręty podwodne typu O’Byrne
Ilustracja
Kraj budowy  III Republika Francuska
Stocznia Schneider,
Chalon-sur-Saône
Zbudowane 3
Użytkownicy  Marine nationale
Typ poprzedzający Armide
Typ następny „Maurice Callot”
Służba w latach 1921-1935
Uzbrojenie:
6 torped, 1 działo kal. 47 mm
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe

4 × 450 mm
Załoga 25 oficerów i marynarzy
Wyporność:
• na powierzchni 342 tony
• w zanurzeniu 513 ton
Długość 52,4 m
Szerokość 4,7 m
Zanurzenie 2,7 m
Napęd:
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 1020 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 400 KM
2 śruby
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

14 węzłów
8 węzłów
Zasięg:
• na powierzchni powierzchnia: 1850 Mm przy 10 w.
zanurzenie: 55 Mm przy 5 w.

Okręty podwodne typu O’Byrnefrancuskie okręty podwodne z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego. Pierwotnie zostały zamówione przez Rumuńską Marynarkę Wojenną, jednak podczas budowy zostały zarekwirowane przez rząd Francji. W latach 1917–1920 w stoczni Schneidera w Chalon-sur-Saône zbudowano trzy okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Marine nationale w 1921 roku, służąc następnie na Morzu Śródziemnym. Okręty zostały skreślone z listy floty w latach 1928–1935.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Okręty zamówione zostały przed wybuchem I wojny światowej przez Rumuńską Marynarkę Wojenną[1][2]. Jednostki zaprojektował inż. Maxime Laubeuf[1][3]. W 1917 roku okręty zostały zarekwirowane przez rząd francuski i ukończone z powiększonymi kioskami oraz mostkami[3].

Trzy jednostki typu O’Byrne zbudowane zostały w stoczni Schneidera w Chalon-sur-Saône[1][4][a]. Stępki okrętów położono w kwietniu 1917 roku[2][5], zostały zwodowane w latach 1919–1920[1][2], a do służby przyjęto je w 1921 roku[2][5]. Jednostki otrzymały nazwy na cześć francuskich dowódców okrętów podwodnych („Curie” - Johna O’Byrne’a, „Saphir”Henri’ego Fourniera i „Joule”Louisa Auberta du Petit-Thouarsa), którzy zginęli podczas wojny[6][7][8]. Jednostki otrzymały numery burtowe SC5–SC7[1].

Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby
„O’Byrne” (SC5) Schneider kwiecień 1917 22 maja 1919 1921
„Henri Fournier” (SC6) 30 września 1919
„Louis Dupetit-Thouars” (SC7) 12 maja 1920

Dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręty podwodne typu O’Byrne były średniej wielkości dwukadłubowymi okrętami podwodnymi[1][5]. Długość całkowita wynosiła 52,4 metra, szerokość 4,7 metra i zanurzenie 2,7 metra[1][2]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 342 tony, a w zanurzeniu 513 ton[1][9]. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa czterosuwowe silniki wysokoprężne Schneider-Carels o łącznej mocy 1020 koni mechanicznych (KM)[1][3]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Schneider o łącznej mocy 400 KM[1][3]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 14 węzłów na powierzchni i 8 węzłów w zanurzeniu[1][3]. Zasięg wynosił 1850 Mm przy prędkości 10 węzłów (lub 875 Mm przy 12 węzłach) w położeniu nawodnym oraz 55 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą[1][2].

Okręty wyposażone były w cztery dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm, z łącznym zapasem 6 torped[3][b]. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kal. 47 mm L/50 M1902[3][5].

Załoga pojedynczego okrętu składała się z 2 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy[2].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie okręty typu O’Byrne cały okres swojej służby spędziły na Morzu Śródziemnym[3]. Jako pierwszy z listy floty został skreślony „Louis Dupetit-Thouars” (9 listopada 1928 roku[1][3]), a pozostałe dwie jednostki służyły do lipca 1935 roku[1][2][c].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Według P.E. Fontenoya okręty zbudowano w stoczni Forges et Chantiers de la Gironde w Bordeaux[3].
  2. Według Navypedii okręty zabierał cztery torpedy[5].
  3. Według P.E. Fontenoya okręty wycofano ze służby w sierpniu 1935 roku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 212.
  2. a b c d e f g h Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 162.
  3. a b c d e f g h i j k Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 89.
  4. John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 198.
  5. a b c d e Ivan Gogin: O`BYRNE submarines (1921) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-03-03].
  6. John Joseph Gabriel O'BYRNE (fr.). Ecole Navale. [dostęp 2017-03-03].
  7. Henri Paul Léon FOURNIER (fr.). Ecole Navale. [dostęp 2017-03-03].
  8. Andrzej Perepeczko: Od Napoleona do de Gaulle’a. Flota francuska w latach 1789-1942. Oświęcim: 2014, s. 184.
  9. J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 537.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Ivan Gogin: O`BYRNE submarines (1921) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-03-03].
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • Henri Paul Léon FOURNIER (fr.). Ecole Navale. [dostęp 2017-03-03].
  • John Joseph Gabriel O'BYRNE (fr.). Ecole Navale. [dostęp 2017-03-03].
  • Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1974. ISBN 0-7110-0445-5. (ang.)
  • John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.)
  • Andrzej Perepeczko: Od Napoleona do de Gaulle’a. Flota francuska w latach 1789-1942. Oświęcim: Napoleon V, 2014. ISBN 978-83-7889-372-1.